Po latach wiary w neoliberalny projekt, oparty na indywidualnej odpowiedzialności za własny los, który po transformacyjnym wstrząsie na długo wyparł ich dyskursywną obecność, klasy społeczne znów stały się „modne”. Powrót klas obserwujemy nie tylko w akademii, ale przede wszystkim w szerszej debacie publicznej, w tym w mediach. Te ostatnie, w znakomitej większości, alarmują o pogłębiającym się kryzysie i upadku klasy średniej, do której przynależność, według danych CBOS (2020), deklaruje 77% z nas. 

Podczas tegorocznego Festiwalu będziemy krytycznie przyglądać się tym autoidentyfikacjom i hegemonicznemu “językowi środka”. Prześledzimy własne doświadczenia, osadzając je w szerszych, strukturalnych uwarunkowaniach i relacjach. Zbadamy jak klasowe reprezentacje funkcjonują w szerszym obiegu społecznym, i jak towarzyszące im rozliczne zwroty - ludowy, genealogiczny czy afektywny, wpłynęły na naszą klasową świadomość. 

Przyjrzymy się, jak wyglądają relacje władzy, warunki materialne klasowej reprodukcji, kwestie pracy i wyzysku, podziałów klasowych i możliwych sojuszy we współczesnej Polsce, oraz jak na procesy te nakłada się jej półperyferyjna pozycja. Podejmiemy też próby dekonstrukcji klasowych dystynkcji w odniesieniu do różnych wyborów i praktyk codzienności. Zastanowimy się, skąd biorą się nasze aspiracje i pragnienia oraz jak są związane z napięciami społecznymi, możliwością korzystania z przywilejów czy brakiem dostępu do zasobów zarezerwowanych dla konkretnych grup.