Badanie nad Pomysłowością Polaków (BPP)

Konkurs. Ogłaszamy Badanie nad Pomysłowością Polaków “Nowość! Wszystko już było”. Sprawdźmy, jak w rzeczywistości funkcjonuje jedna z naszych głównych, narodowych cech, czyli pomysłowość oraz pozytywna strona kombinatorstwa.

Badanie nad Pomysłowością Polaków – Nowość! Wszystko Już Było*.

Konkurs.

Idea

Pamiętacie jeszcze Adama Słodowego – polskiego McGayvera, który z niczego potrafił stworzyć strzelbę, łódkę z napędem lub lampę biurową. Macie takie doświadczenia? Lubicie przerabiać, majsterkować, konstruować, szukać sedna? Lubicie. Mamy to we krwi!

Ogłaszamy Badanie nad Pomysłowością Polaków “Nowość! Wszystko już było”. Sprawdźmy, jak w rzeczywistości funkcjonuje jedna z naszych głównych, narodowych cech, czyli pomysłowość oraz pozytywna strona kombinatorstwa. Chcemy dowiedzieć się, jakie są Wasze codzienne odkrycia, olśnienia, patenty i wynalazki. Interesują nas zarówno nowatorskie konstrukcje do podwieszania pomidorów w ogródkach działkowych czy patenty, których głównym budulcem jest silver tape, jak i nagłe olśnienia, skąd pochodzi nazwa wody oligoceńskiej. Jeśli uważasz, że Twoje odkrycie już było, nie szkodzi! Ameryka też jest już odkryta.

Chcesz zostać poszukiwaczem?

Poszukujemy chętnych osób, które razem z nami będą chciały zarówno poszukać obszarów codziennej kreatywności Polaków, jaki i filmowo udokumentować ich istnienie. Wystarczy, że prześlesz wypełniony formularz zgłoszeniowy na adres , w którym opiszesz zaobserwowane patenty i pomysły naszych rodaków. Czekamy na zgłoszenia do 20 listopada.

Formularz zgłoszeniowy

Plan Badań:

Z wybraną grupą osób wspólnie stworzymy film dokumentalny „Badanie nad Pomysłowością Polaków”. Planowane spotkania:

  • 23 listopada godz. 18.00 – 21.00 spotkanie: Uwolnij swój pomysł! prowadzone przez Maćka Naskręta (Stowarzyszenie Robisz to/FABLAB powered by Fundacja Orange), Dianę Gaik i Karolinę Śmigiel (Stowarzyszenie Dziki Bez) – w trakcie spotkania rozwiniemy Wasze pomysły i przełożymy je na język filmu – FABLAB ul. Twarda 14/16
  • 23 listopada – 8 grudnia – samodzielne przygotowanie dokumentacji filmowej
  • 10 grudnia godz.12.00 – 17.00 r spotkanie podczas, którego wspólnie stworzymy koncepcję filmowego Badania nad Pomysłowością Polaków – warsztat found footage poprowadzi Jarek Wszędybył – reżyser, scenarzysta, twórca filmów dokumentalnych (Osiedle Jazdów)
  • 13 grudnia 18.00-20:00 pokaz filmowego Badania nad Pomysłowością Polaków (Osiedle Jazdów)

____

*Badania są realne, stanowczo odcinamy się od koncepcji postprawdy.

BPP regulamin

Badanie jest prowadzone w ramach 2. Festiwal Myśli Abstrakcyjnej | Nowość! Wszystko już było. Projekt współfinansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Partner: Fundacja PZU.

Powrót do jaskini

Lascaux, Niaux, Altamira – te tajemnicze nazwy odsyłają do jaskiń w których rodziła się sztuka. To tam powstawały malowidła naskalne, sztuka abstrakcyjna i figuratywna, odbywały się pierwsze seanse „ruchomych” obrazów. Czy dziś sztuka paleolityczna wciąż inspiruje? Jakiej palety kolorów używał człowiek pierwotny? Jaki był ulubiony bohater jego jaskiniowych „projekcji”? Podczas zajęć przeniesiemy się do warsztatu plastycznego człowieka pierwotnego. Poznamy tajniki powstawania farb, przygotujemy je na bazie naturalnych pigmentów, na koniec namalujemy na kamieniach obrazy inspirowane malarstwem jaskiniowym. Przy okazji przekonamy się czy fizyka i chemia mają związek ze sztuką.

Warsztat dla dzieci w wieku 7-12 lat.

FORMULARZ ZAPISOWY
(liczba miejsc na warsztaty ograniczona)

____

22.10 (niedziela)
godz. 11.00-13.00
Osiedle Jazdów
Fundacja Pracownia Dóbr Wspólnych (3/9)
___

Prowadzący:

Katarzyna Waletko – kulturoznawczyni, edukatorka i popularyzatorka wiedzy o sztuce filmowej wśród dzieci i młodzieży, od kilku lat związana z Filmoteką Narodową (dziś Filmoteka Narodowa-Instytut Audiowizualny) i Festiwalem Filmów dla Dzieci i Młodzieży Kino w Trampkach.

Marcin Petrus – absolwent Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki ASP w Warszawie, uczestnik prac konserwatorskich obiektów na terenie całej Polski oraz praktyk z konserwacji obiektów archeologicznych przy malowidłach pompejańskich.

Bajki robotów

Młody Naukowcu – Wizjonerze – Odkrywco! Przyszłość jest w Twoich rękach! Masz niepowtarzalną okazję przenieść się z nami do fantastycznego świata, gdzie wszystko jest możliwe. Poznasz z nami bohaterów z Bajek Robotów, szalonych wynalazców i konstruktorów. Wspólnie z innymi stworzysz inną rzeczywistość, zawieszoną w przestrzeni międzyplanetarnej gdzieś pomiędzy „nie wiadomo kiedy” a „co by było gdyby”.

Zajęcia mają charakter warsztatowy, prowadzone metodami dramowo-teatralnymi stymulującymi kreatywność i współpracę w grupie.

I część – dla dzieci w wieku 12+ (piątek)
II część – dla dzieci w wieku 6+ (sobota)

FORMULARZ ZAPISOWY
(liczba miejsc na warsztaty ograniczona)

____

20.10 (piątek) | 21.10 (sobota)
11:00-13:00
Osiedle Jazdów
Państwomiasto na Trawie (3/12) | (piątek)
Rotacyjny Dom Kultury (3/18) | (sobota)
____

Prowadzący:

Maria Kwiatek – animatorka, trenerka dramy, liderka młodzieżowa. Realizuje projekty społeczno-kulturalne w Polsce i za granicą skierowane do dzieci, młodzieży i dorosłych, nastawione na wyrównywanie szans i wspieranie rozwoju człowieka. Od ponad 10 lat pracuje twórczo na pograniczu sztuki i edukacji korzystając z wykształcenia psychologicznego (Wydział Psychologii UW) i społeczno-kulturalnego (Media i Teatr dla Rozwoju, University of Winchester). Specjalizuje się w wykorzystaniu metod dramowo-teatralnych dla celów rozwojowych i profilaktycznych (m.in. teatr forum, teatr w edukacji, teatr ze społecznością). We współpracy ze środowiskiem filmowym rozwija nowatorską metodę kinodramy, jako angażujący widownię sposób analizy filmów lub/i tworzenia własnych scenariuszy i etiud filmowych, bazujących na potencjale grupy.

Co słychać? – inspirujące spotkania z naukowcami

Odkrycia naukowe, nowe koncepcje i podejścia, zmieniają się z zawrotną prędkością, nie wiemy co jest aktualne, a co już nie. Dlatego w dwóch domkach na Jazdowei będzie można odwiedzić naukowców, porozmawiać z nimi i posłuchać co słychać w ich dziedzinach. Będziemy rozmawiać o nowościach i ich korzeniach w przeszłości.

22.10 (niedziela)
14:00-18:00
Osiedle Jazdów

  • Czy sztuczna inteligencja potrzebuje filozofii?
    ____
    14:00-15:00
    Fundacja Pracownia Dóbr Wspólnych (3/9)
    ____

Sztuczna Inteligencja (ang. Artificial Intelligence, w skrócie: AI) jest jedną z najbardziej dynamicznie rozwijających się gałęzi informatyki. Jej dalekosiężny cel to stworzenie maszyn równie sprawnych intelektualnie jak ludzie – rozumiejących, rozumujących, posługujących się językiem naturalnym, uczących się… Czy dyscyplina tak współczesna ma cokolwiek wspólnego z filozofią? Czy filozofowie jakkolwiek przyczynili się do jej powstania? Czy informatycy aktywni na polu AI powinni współpracować z filozofami? Czy dalszy rozwój i upowszechnianie technik spod znaku AI wymaga refleksji filozoficznej? Oto niektóre z pytań, które podejmiemy i rozwiniemy w trakcie festiwalowego spotkania.

Prowadzący:

Dr inż. Paweł Stacewicz – filozof, informatyk, dydaktyk matematyki, popularyzator nauki. Pracuje jako adiunkt w Politechnice Warszawskiej, na Wydziale Administracji i Nauk Społecznych. Jest autorem dwóch monografii naukowych o tematyce z pogranicza informatyki i filozofii: Umysł a modele maszyn uczących się (2010) oraz Umysł – Komputer –Świat. O zagadce umysłu z informatycznego punktu widzenia (2011, wspólnie z Witoldem Marciszewskim), oraz redaktorem naukowym monografii Informatyka a filozofia (2015). Opublikował około 30 artykułów naukowych z dziedziny logiki, filozofii informatyki i filozofii umysłu. Redaguje dyskusyjny blog akademicki Cafe Aleph, w którym popularyzuje filozofię informatyki i sztucznej inteligencji (http://marciszewski.eu/).

  • Wszystko już było, czyli co po postmodernizmie?

____
15:00-16:00
Państwomiasto na Trawie (3/12)
____

Żyjemy w czasach „postu” – postmodernizmu, postnowoczesności, postpolityki. Hasłem przewodnim tej kultury jest „wszystko już było”. Ambicje awangardowe, aspiracje do oryginalności czy prekursorstwa należą do stałego repertuaru pretensjonalności, ale kto jest świadomy i dobrze zorientowany we współczesnym życiu, ten zostawia te roszczenia dyletantom, a sam z góry odmawia sobie wszelkich tytułów do bycia pierwszym – jest już na to zbyt późno; wszystko zostało odkryte, wszystko powiedziane. Niektórzy powiedzą, że nawet hasło „wszystko już było” jest anachronizmem, bo czy już nasi dziadkowie i babcie nie martwili się o to samo? Takie przekonanie może jednak być złudzeniem. Złudzeniem może być nawet to, że można zdefiniować charakter „naszego czasu” – teraźniejszość jest najtrudniejsza do uchwycenia i zwykle o tym, co nowe, dowiadujemy się nie od razu, ale dopiero retrospektywnie – po latach zdajemy sobie sprawę z tego, co się stało, i rozumiemy, że tego wcale wcześniej nie było. Z drugiej zaś strony sens teraźniejszości czy aktualności jest czymś względnym – różne perspektywy, doświadczenia i wizje przeszłości dają różne horyzonty oceny bieżących wydarzeń. Czas biegnie więc wieloma torami i w różnych tempach, w zależności od tego, jak i skąd nań patrzeć. A dzięki wspaniałemu zjawisku zapominania i niepamięci, w każdej chwili można się też poczuć tak, jakby wszystko było dopiero przed nami, jakbyśmy żyli na początku, a nie na końcu. Kto zatem ma rację – zblazowany obserwator, przeciążony swą wiedzą o długiej i bogatej przeszłości, któremu wszystko wydaje się spóźnione i powtarzalne, czy może ten, kto ignorując bagaż przeszłości wciąż spodziewa się niespodzianek, powołując na nieskończony potencjał ludzkiej kreatywności?

Prowadzący:

Jacek Dobrowolski – współzałożyciel i współredaktor Nowej Orgii Myśli oraz starej Orgii Myśli. Filozof, pisarz, nauczyciel. Autor książek: „120 godzin, czyli upadek pewnego dżentelmena”, „Filozofia głupoty”, „Wzlot i upadek człowieka nowoczesnego”; laureat nagrody literackiej Fundacji Kultury, trzykrotny finalista konkursu na esej filozoficzny im. Barbary Skargi. Miłośnik powolności, a w tym podróżowania, czytania, jedzenia, spania i kochania – a także wolno-myślicielstwa i wolności. Nie lubi gołębi, gburów, cygar i motocykli. Jest adiunktem w Instytucie Filozofii UW. Publikował w „Twórczości”, „Polityce”, „Przeglądzie literacko-filozoficznym”, „Ricie Baum”, „Lampie”, Dzienniku opinii”, „Kulturze liberalnej”, „dwutygodniku” i gdzie indziej. Stały gość w programie „Godzina filozofów” w radio tok.fm. W 2016 roku ukazała się jego książka „Sztuka człowieka nowoczesnego”. W roku 2017 ukaże się książka „Niewolnicy i panowie”. Mieszka w Warszawie, którą kocha nie bez domieszki nienawiści.

Marcin Polak – filozof, badacz kultury, eseista, redaktor naczelny magazynu „Nowa Orgia Myśli”, stypendysta Narodowego Centrum Nauki. Autor monografii „Urojone-nic”. Postmodernistyczna metafizyka Stanislasa Bretona, Wydawnictwo A, Kraków 2014. W tym roku nakładem wydawnictwa Universitas ukazała się jego najnowsza książka pt. Trauma bezkresu | Nietzsche, Lacan, Bernhard i inni. Publikował teksty filozoficzne i krytyczne o sztuce między innymi w „Miesięczniku Znak”, „Kwartalniku Filozoficznym”, „Obiegu”, „Magazynie Szum” i „Fragile”. Mieszka w Krakowie.

  • Jak tworzą się innowacje?

____
16:00-17:00
Fundacja Pracownia Dóbr Wspólnych (3/9)
____

Czy możemy przewidywać innowacje? Czy sztuczna inteligencja może być kreatywna? Podczas spotkania przyjrzymy się temu, jak algorytmy ewolucyjne i sieci neuronowa są używane w modelowaniu innowacji w naukach społecznych. Według tych teorii, innowacje powstają w wyniku akumulacji małych zmian w czasie, pomyłek lub łączenia istniejących technologii w zaskakujące kombinacje. Czy używając takich algorytmów, możemy stworzyć prawdziwie inteligentną sztuczną inteligencję?

Prowadzący:
dr hab. Karolina Safarzyńska – pracownik Wydziału Nauk Ekonomii UW, stosuje algorytmy ewolucyjne w ekonomii.

dr hab. Paweł Góra – doktorant wydziału Matematyki, Informatyki i Mechaniki UW, zajmujący się modelowaniem ruchu drogowego w mieście.

  • Co nowego w kosmosie?

____
17:00-18:00
Państwomiasto na Trawie (3/12)
____

Wszechświat jest bardzo stary, ale nic nie wskazuje by choć trochę zbliżał się do swojego kresu. Współczesna astronomia, mimo niemożliwości cofnięcia sie w czasie, czy przewidzenia przyszłości, potrafi nam bardzo dużo powiedzieć o tym, co było lub będzie, dotykając takich zagadnień jak początek upływu czasu czy granice samej przestrzeni. O tym wszystkim będziemy mogli usłyszeć i podyskutować w czasie wykładu.

Prowadzący:

dr Grzegorz Wiktorowicz – doktor nauk fizycznych w zakresie astronomii. Studiował i obecnie pracuje na Uniwersytecie Warszawskim. Zawodowo zajmuje się ewolucją gwiazd podwójnych, a szczególnie interesują go przypadki w których jedna z gwiazd jest czarną dziurą lub gwiazdą neutronową. Autor kilku prac naukowych i artykułów popularno-naukowych.

Lechici: Skąd pochodzimy?

Skąd wzięli się Polacy? Powstali ot tak, ex nihilo, jak za dotknięciem magicznej różdżki, w momencie chrztu Mieszka I? Gdzie byli – i kim byli – wcześniej, skoro nie byli Polakami? Czy istnieli przedchrześcijańscy władcy Polski? Czy słowianie stoczyli zwycięskie boje z legionami Cezara i armią Aleksandra Wielkiego? Dlaczego nauczana w szkołach oficjalna wersja historii milczy na ten temat? Co znajduje się w archiwach Watykanu? Pytań jest dużo, odpowiedzi – niewiele. Od kilku lat próbują je formułować historycy z poza głównego nurtu, krytykowani za nieprzestrzeganie akademickich metodologii i niedostatki warsztatowe. Jednak czy brak fachowego przygotowania to wystarczający powód do przekreślenia historii i prehistorii Wielkiej Lechii? A może to nadmierne przywiązanie do naukowego rygoryzmu nie pozwala dostrzec długo skrywanych faktów, które wreszcie wychodzą na światło dzienne? O czym świadczy rosnąca popularność badaczy nieakceptowanych w kręgach uniwersyteckich? Jakiej historii chcą i potrzebują Polacy? Miejscem dyskusji, w której podejmiemy te kwestie, nieprzypadkowo będzie Jazdów. Historycznie to właśnie Jazdów jest jednym z najstarszych grodów Warszawy i regionu. To tu w średniowieczu swój dwór mieli książęta mazowieccy. To tu nie raz ważyły się losy Polski i Polaków. Dlaczego w tak ważnym dla narodowej tradycji miejscu stoją dziś zbudowane w 1945, na żądanie ZSRR (!) domki fińskie (sic!)? Dlaczego skraj tego terenu obudowany został ambasadami obcych państw? Dlaczego Zamek Ujazdowski od lat służy jako przestrzeń prezentacji sztuki podważającej najwyższe polskie cnoty i wartości? Czy komuś zależy na zatarciu prawdziwej historii Jazdowa? Co Jazdów ma wspólnego z Jazydami? Zapraszamy na dyskusję w wyjątkowym miejscu na wyjątkowy temat.

____
22.10 (niedziela)
13:00-14:00
Osiedle Jazdów
Państwomiasto na Trawie (3/12)
____

Debata z udziałem specjalistów

 

Koncert. Przełamując fale mózgowe

Musica humana i fale mózgowe  – filozofowie ze szkoły Pitagorejskiej wierzyli, że istnieje niesłyszalna musica humana, będąca harmonią duszy, którą „zrozumie każdy, kto zejdzie w głąb samego siebie”. W latach dwudziestych XX wieku niemiecki psychiatra Hans Berger odkrył, że ludzki mózg generuje rytmiczną aktywność elektryczną, tzw. fale mózgowe. Taką aktywność mierzy się się za pomocą elektroencefalografu (EEG), a w różnych stanach świadomości dominują różne fale, np. w czasie głębokiego snu fale wolne, a podczas intensywnej koncentracji fale szybkie. W latach sześćdziesiątych XX wieku technika EEG zaczęła być wykorzystywana w kompozycji muzycznej (m.in. Krzysztof Penderecki, Alvin Lucier).

Neuromuzyka – muzyczne wykorzystanie technik monitorowania pracy mózgu stwarza zupełnie nowe możliwości na poziomie percepcyjnym, jeśli osoba percypująca będzie doświadczać poprzez dźwięk działania własnego mózgu. Wtedy traci znaczenie podział na tradycyjne role kompozytora, wykonawcy i odbiorcy, ponieważ osoba podłączona do aparatury EEG pełni w pewnym sensie te trzy funkcje jednocześnie. Dlatego w pewnym sensie, gdyż trudno tu mówić o tradycyjnie pojmowanej kompozycji opierającej się o świadome i intencjonalne manipulowanie strukturami dźwiękowymi. W neuromuzyce struktury te mogą wynikać zarówno z uświadomionych procesów mózgowych, jak i tych odbywających się w sferze podświadomości i niezwiązanych z intencjami i wolną wolą.

Instalacja – mózg ludzki składa się z około biliona neuronów, z których każdy może łączyć się z dziesięcioma tysiącami innych. Jedna elektroda EEG rejestruje uśrednioną aktywność wielu milionów komórek nerwowych, więc „podsłuchiwanie” mózgu techniką EEG jest bardzo dalekie od realistycznego oddania całej tej złożoności. Sama jednak możliwość usłyszenia rytmów i harmonii, jakie zachodzą między poszczególnymi falami mózgowymi w danej chwili może być dla uczestników okazją do choćby częściowego „wsłuchania się w siebie”.

____

21.10 (sobota)
20:00-22:00
Osiedle Jazdów
Rotacyjny Dom Kultury (3/18)
____

Prowadzący:

Beniamin Głuszek – autor interaktywnych instalacji dźwiękowych bazujących na pomiarach EEG „Neuromuzyka”, współtwórca instalacji artystycznych wystawianych m.in. w przestrzeni miejskiej Wrocławia. Z wykształcenia teoretyk muzyki (dyplom Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu). Prezentował swoje prace w Polsce (m.in. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”, Przegląd Sztuki SURVIVAL) i zagranicą (Czechy, Holandia, Szkocja).

Wystawa Instant

Wystawa natychmiastowa, nie wymagającą gotowania, zalana wrzątkiem.

Bierzemy na warsztat myśl humanistyczną, nauki ścisłe i moc twórczą. Rozważamy dylematy współczesności, ścieramy ze sobą wizje świata i stawiamy pytania o przyszłość. Następnie miksujemy: naukę, sztukę, muzykę, fizykę, literaturę, architekturę. Dodajemy konserwacje. Nie czekamy. Jest już gotowa.

WYSTAWA INSTANT. Do dłuższego namysłu.

Wystawa podsumuje i zaprezentuje efekty warsztatów przeprowadzonych w pracowniach artystycznych Nówka Sztuka realizowanych w ramach 2. Festiwalu Myśli Abstrakcyjnej.

____

21.10 (sobota)
19:00 – Wernisaż
Osiedle Jazdów
Domek 10/6
____

Wystawę będzie czynna również: 22.10 (niedziela) 12:00-18:00 oraz 27.10 (piątek) 17:00-20:00

Kuratorka:

Dorota Pabel  – projektantka, producentka wydarzeń artystycznych i koordynatorka działań społeczno-kulturalnych. Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz Weissensee Kunsthochschule w Berlinie. Współpracuje z instytucjami kultury, festiwalami oraz organizacjami pozarządowymi. Zajmuje się eksperymentalnym działaniem w przestrzeni, projektuje plastyczne oprawy wydarzeń, scenografie i wystawy.

Producentka i scenografka:

Kasia Sikora – scenografka, freelancerka włączająca się w różne artystyczne projekty i wydarzenia. Studiowała scenografię na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Zawodowo przede wszystkim zajmuje się scenografia filmową i reklamową. Prywatnie zaangażowana feministycznie, co znajduje odbicie w jej samodzielnych działaniach twórczych.

Melancholia na czasie

O Melancholii ludzie opowiadali zawsze i zawsze ją odczuwali. Inaczej tylko, w zależności od czasów, na nią mówiono. Pascala przeraziła wiekuista cisza nieskończonych przestrzeni a było to bezpośrednie odniesienie do przestrzeni Kartezjańskiej. Takie samo odczucie, gdy spojrzymy głębiej wstecz, możemy znaleźć i u Augustyna, i u Seneki. Współczesność wrzuciła je do jednego worka i nazwała obraźliwie filozofią. Ale przecież przez wieki wszystko co istotne tak było nazywane. Od niedawna (bo czym jest 200 lat na przestrzeni dziejów?) znajdujemy te same odczucia u Słowackiego, Malczewskiego, Borgesa, Kierkegaarda czy Sartre’a. Tu mówimy z kolei o literaturze. Ale przecież jest to taka sama próba opisu niedającego się do końca uchwycić braku, która towarzyszyła filozofom, tylko w innym języku odmalowana. W bliższej nam metaforyce życia, trwania, pustki, labiryntu, powrotów i marzeń. Bez całego, rzadko już rozumianego arsenału mitów chrześcijańskich i klasycznych. Kropkę nad i w najnowszym z języków, języku współczesnego materializmu okraszonego konsumpcjonizmem stawia antropologia, głównie antropologia codzienności, bo co innego jak autentyczność i chwilowość jest dla nas dzisiaj równie cenne?

Teza przyświecająca spotkaniu nie wydaje się więc kontrowersyjna, choć nie wszyscy z pewnością zgodzą się z niektórymi przykładami. A będzie ich wiele. Za pomocą słów i przykładów będziemy się starali zobrazować coś co nie jest wysławialne. Bo język, jako narzędzie komunikacji jest z założenia instrumentem technicznym, przeznaczonym do ścisłego zamykania rzeczywistości w jednoznaczne ramy (tak twierdził m.in. Kołakowski). Język poezji, literatury, czy sztuki, o! to już jednak zupełnie inna rzecz! O tym języku (i w miarę możliwości w nim także) będzie spotkanie. I o tym, co ten język tak naprawdę wyraża, co opowiada.

____

21.10 (sobota)
godz. 17:30-18:30
Osiedle Jazdów
Rotacyjny Dom Kultury (3/18)
___

Prowadzący:

Łukasz Hrynkiewicz

Nie mam czasu

Nie mam czasu – pokaz filmu „Julian Barbour. Sen Podszewki” i dyskusja.

Dyskusja po filmie: Czym jest czas? Fizycy definiują czas w prosty sposób przez jego pomiar – jest on tym co mierzymy za pomocą zegara. Pojmowanie natury czasu ewoluowało jednak na przestrzeni dziejów. Do końca XX w. wierzyliśmy, że czas jest wielkością absolutną, niezależną od układu odniesienia w którym go mierzymy. Teoria względności Einsteina położyła kres temu przekonaniu dowodząc, że upływ czasu zależy od prędkości z którą porusza się mierzący go obserwator oraz pola grawitacyjnego w którym się znajduje. A co gdyby pójść o krok dalej i założyć że czas nie istnieje? Hipotezę taką wysnuł niezwiązany z instytucjami akademickimi brytyjski fizyk Julian Barbour argumentując, że przeszłość jak i przyszłość istnieją wyłącznie jako projekcje ludzkiego umysłu. ‘Teraz’ jest jedyną chwilą do której posiadamy bezpośredni dostęp, natomiast iluzja czasu spowodowana jest przez to co obserwujemy jako zmiany we wszechświecie. Film „Sen Podszewki” jest zapisem wypowiedzi Juliana Barbour na temat teorii braku czasu, teorii Janusowego punktu zakładającej powstanie w Wielkim Wybuchu równoległego wszechświata, w którym czas płynie w przeciwnym kierunku oraz swojego życia prywatnego.

____

21.10 (sobota)
15:00-17:00
Osiedle Jazdów
Rotacyjny Dom Kultury (3/18)
____

Prowadzący:

Adam Andrzejewski — filozof i teoretyk sztuki, adiunkt w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Autor prac naukowych z zakresu estetyki codzienności, filozofii współczesnej, ontologii analitycznej, metodologii oraz teorii kultury popularnej. Laureat Nagrody Naukowej „Polityki” w dziedzinie nauk humanistycznych 2016.

Karol Jałochowski – dziennikarz POLITYKI, autor serii dokumentalnej Pionierzy, poświęconej wybitnym myślicielom epoki. W tygodniku zadebiutował w 2000 r. Pisze, a od kilku lat także realizuje materiały filmowe, o pograniczach nauk ścisłych, kultury, filozofii. Wcześniej był redaktorem prowadzącym portalu Polskiego Radia (2001-2006), współpracował z miesięcznikiem „Świat Nauki”. Stypendysta Centre for Quantum Technologies, National University of Singapore (2012-2014). Laureat nagrody Grand Press (2015) za film i reportaż poświęcony Royowi Glauberowi. Fizyk z wykształcenia. Strona: http://13dimension.com

____

Opis filmu: Julian Barbour jest niezależnym, ale stowarzyszonym z uniwersytetem w Oksfordzie fizykiem i historykiem nauki, autorem licznych prac i kliku książek. Od ponad trzydziestu lat usuwa z fizyki pojęcia jego zdaniem zbędne. Należy do nich czas, który jest według Barboura iluzją. Do naukowego opisania świata jest on całkowicie zbędny. Od kilku lat pracuje nad teorią wyjaśniającą, skąd w tej iluzji bierze się towarzyszące nam poczucie upływu czasu i jego kierunek. Spotkanie z Julianem Barbourem odbywa się w jego rodzinnym domu, w niewielkiej miejscowości opodal Oksfordu. Ekipa z kamerą towarzyszy mu w jego codziennych domowych obowiązkach.

PIONIERZY. Na granicy poznania Seria filmowych spotkań z najwybitniejszymi umysłami epoki Pionierzy to jedyny w swoim rodzaju cykl dokumentalny związany z najwybitniejszymi i najbardziej nieortodoksyjnymi uczonymi, którzy mieli odwagę, by kwestionować współczesne paradygmaty. Emocje związane z odkrywaniem i testowaniem nowych teorii; pasja każąca pozostawać w kontrze wobec środowiska, wobec dogmatu “publikuj albo giń”; radości i smutki związane z poznawaniem niepoznanego – o tym właśnie opowiadają Pionierzy.

Anomalie czasowe

Anomalie czasowe w sztuce – wykład performatywny.

Wychodząc od najnowszych koncepcji czasu będziemy szukać ich korzeni w twórczości artystycznej lat 60. i 70. Najciekawsi artyści, muzycy i poeci połowy XX wieku uczynili czas podstawowym tematem oraz materiałem swojej twórczości, pokazując, że w dobie przemian epoki stał się on czymś innym. Współcześnie rozwój technologii znów prowadzi do przemian tego, jak postrzegamy czas. Aby nadążyć za nimi, musimy czerpać z dostępnych nam koncepcji czasu, rozwijać je i na nich budować, dostosowywać do nowych zjawisk i doświadczeń.Sięgamy więc do artystycznych eksperymentów.

____

21.10 (sobota)
13:30-14:30
Osiedle Jazdów
Rotacyjny Dom Kultury (3/18)
____

Prowadzący:

Kluadia Rachubińska – absolwentka Wydziału Psychologii UW oraz Instytutu Kultury Polskiej, doktorantka w Zakładzie Filmu i Kultury Wizualnej, członkini Zespołu Badań Mody i Dizajnu oraz Zespołu Badań Praktyk Późnej Nowoczesności. Publikowała w „Kwartalniku Filmowym”, „Kulturze Popularnej”, „Dialogu”, „Małej Kulturze Współczesnej”.

Antek Michnik – doktorant w IS PAN, historyk kultury, performer. Członek założyciel researchersko-performatywnej Grupy ETC oraz Zespołu Badań Praktyk Późnej Nowoczesności przy IKP UW. Współpracownik Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego. Od jesieni 2013 w redakcji magazynu „Glissando”.

 

Nówka Sztuka! Pracownie artystyczne

Podczas warsztatów w pracowniach artystycznych będziemy łączyć różne dziedziny sztuki i nauki, poznawać nowe techniki i punkty widzenia. Zamieszamy czasem, przełamiemy jego linearność, zatrzemy granice pomiędzy nowym a starym. Zapraszamy wszytkich ciekawych, niezależnie od doświadczenia i wieku. Na podstawie działań pracowni powstanie Wystawa Instant.

20.10 (piątek)
18:00-22:00
Osiedle Jazdów

  • Bioart: ćwiczenia z post natury
    ____

Państwomiasto na Trawie (3/12)
FORMULARZ ZAPISOWY
(liczba miejsc na warsztaty ograniczona)
____

Rozwój cywilizacji od dłuższego czasu intensywnie dotyczy biologicznej strony życia. Można nawet odnieść wrażenie, że dzięki biotechnologii człowiek zbliża się do upragnionej roli demiurga – twórcy życia. Pojawia się wątpliwość, czy w czasach, kiedy wszystko jest „post”, jesteśmy nadal częścią natury czy już może post-natury. Czy biotechnologia stwarza całkiem nową biologię? Czy naukowcy nie są niedoścignionymi twórcami, skoro mają możliwość tworzenia życia? Co w takiej sytuacji pozostaje artystom? Jak można łączyć te pola kreacji? Czy bioart (art&science) może być traktowany jako nowa forma sztuki krytycznej? Na te pytania poszukamy odpowiedzi podczas warsztatów prowadzonych przez Karolinę Żyniewicz. Sprawdzimy, na ile możliwe jest wykorzystanie metod badań laboratoryjnych oraz naturalnej estetyki badań w działaniach artystycznych. Wejdziemy w konwencję pracy laboratoryjnej poza laboratorium. Stworzymy artystyczny komentarz do istotnych problemów bioetycznych.

Prowadzący:

Karolina Żyniewicz – artystka działająca w oparciu o biologię i biotechnologię, badaczka poprzez sztukę, absolwentka Wydziału Sztuk Wizualnych Akademii Sztuk Pięknych im. W. Strzemińskiego w Łodzi, studentka II roku Środwiskowych Transdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich ,,Na styku Natury i Kultury’’ na Wydziale Artes Liberales Uniwersytetu Warszawskiego.

dr Jakub Piątkowski – pracownik Instytutu Genetyki i Biotechnologii UW. Zajmuje się badaniami nad obróbką RNA w mitochondriach. Okazjonalnie też biologią syntetyczną.

  • Muzyka eksperymentalna i jej korzenie w fizyce
    ____

Rotacyjny Dom Kultury (3/18)
FORMULARZ ZAPISOWY
(liczba miejsc na warsztaty ograniczona)
____

Inna historia muzyki eksperymentalnej. Wiek XVIII i XIX to czas narodzin współczesnej akustyki oraz nowych technologii słuchania, zapisu oraz przesyłu dźwięku, to czas tworzenia podwalin pod muzykę XX wieku. Dziasiaj – dzięki badaniom prowadzonym w obrębie nauk ścisłych – również dzieją się rzeczy, które prawdopodobnie zostaną kiedyś wpisane do historii sztuki, w tym muzyki. Zapraszamy na warsztaty z pogranicza muzyki eksperymentalnej, sztuki dźwięku oraz interdyscyplinarnych studiów nad dźwiękiem. Porozmawiamy na nich o historycznych eksperymentach z dźwiękiem oraz o tym, jak brzmią współczesne osiągnięcia nauki oraz techniki. Zastanowimy się, dlaczego historyczne oraz współczesne eksperymenty naukowe mogą być traktowane jako kompozycje muzyki eksperymentalnej.

Prowadzący:

Antek Michnik – doktorant w IS PAN, historyk kultury, performer. Członek założyciel researchersko-performatywnej Grupy ETC oraz Zespołu Badań Praktyk Późnej Nowoczesności przy IKP UW. Współpracownik Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego. Od jesieni 2013 w redakcji magazynu „Glissando”.

Krzysztof Marciniak – warszawski muzykolog, krytyk, ekolog akustyczny. Członek kolektywu redakcyjnego magazynu o muzyce współczesnej „Glissando”. Czynnie marzy o Strojeniu Świata.

  • Underperforming architecture: lupa, nawias i balon czyli nowa funkcja w starej materii.
    ____

Otwarta Pracownia Jazdów (3/6)
FORMULARZ ZAPISOWY
(liczba miejsc na warsztaty ograniczona)
____

Postrzegamy architekturę jako przestrzeń kulturalną, która rozwija się, gdy zwraca naszą uwagę i zanika, stając się jedynie obiektem, gdy jest zaniedbywana. Skupiamy uwagę na obiektach cennych architektonicznie, takich z niewykorzystanym potencjałem i dążymy do przywrócenia ich do świadomości lokalnej społeczności poprzez wykorzystanie różnych mediów. Underperforming architecture to termin, który definiuje obiekty architektoniczne ważne dla miasta lub wsi z punktu widzenia lokalnej tożsamości, które są obecnie porzucone lub zaniedbane. Ze względu na zmiany polityczne, socjologiczne lub inne niesprzyjające warunki obiekty te przestają funkcjonować. Nie wszyskie posiadają na tyle silne wartości architektoniczne, by mogły kreować nowe, współczesne życie. Selekcja odywa się na podstawie reprezentowanych wartości. Osiedle Jazdów jest przestrzenią, która została poddana takiej transformacji. Jakie więc wartości oraz elementy świadczą o jego sile i wyjątkowości w dzisiejszym kontekście? Podczas spaceru, dyskusji i pracy nad ideowymi rzeźbami zastanowimy się nad tym zagadnieniem.

Prowadzący:

Łukasz Pałczyński – założyciel grupy Terytoria Kultury. Urodzony w 1994 roku we Włocławku. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Projektant oraz wykonawca wystaw, instalacji przestrzennych oraz architektury drewnianej w obrębie własnej praktyki zawodowej. W latach 2013-2016 uczył rysunku odręcznego w studiu DOMIN. Z zamiłowania grafik, fotograf oraz stolarz.

Jan Szeliga – urodzony w 1993 roku w Warszawie, absolwent studiów inżynierskich na kierunku Architektura i Urbanistyka na Wydziale Politechniki Warszawskiej, entuzjasta grafiki, muzyki improwizowanej i filozofii. Od trzech lat pracuje w zawodzie w warszawskich pracowniach architektonicznych, w wolnym czasie grywa na saksofonie w miejscach większych i mniejszych, rozmawia z ludźmi i podróżuje. W drugiej edycji wydarzenia organizowanego przez Terytoria Kultury w Bieszczadzkim Baligrodzie współtworzył instalację artystyczną. Poszukuje syntezy i umiaru.

  • Futurologia: odzyskać przyszłość
    ____

Fundacja Pracownia Dóbr Wspólnych (3/9)
FORMULARZ ZAPISOWY
(liczba miejsc na warsztaty ograniczona)
____

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu świat z optymizmem spoglądał w przyszłość, a nawet odważnie do niej kroczył. Politycy i artyści, inżynierowie i filozofowie, przedstawiciele różnych dziedzin nauki i kultury przekonywali, że już za rogiem czeka nowa rzeczywistość, bez wojen, głodu, wyzysku i klęsk przyrodniczych. Przepowiadali podróże w kosmos, automatyzację pracy, globalny porządek polityczny. Życie miało być racjonalne, proste i twórcze, wolne od chorób i cierpienia, przesądów i konfliktów. Oczywiście byli i tacy, którzy wieścili coś przeciwnego, szermując wizjami katastrof, wojen i zniszczenia. Ale nawet oni zdawali się spoglądać w przyszłość jak w dobrze znany krajobraz za oknem. Dziś tymczasem niepodzielnie króluje katastrofizm, a zamiast myśleć o przyszłości wolimy nostalgicznie powracać do dawnych lat. Nawet nasze marzenia są retro. Czy przyszłość jest do odzyskania? Czy historia i pamięć tak dominują we współczesnym życiu, że możliwe jest tylko powtarzanie starych scenariuszy, ewentualnie z drobnymi korektami? Czy można jeszcze raz wynaleźć przyszłość? W trakcie warsztatów odpowiemy na te pytania w praktyce. Weźmiemy do rąk nożyczki, kleje, flamastry i długopisy, by zniszczyć stare obrazy świata, a z ich strzępów stworzyć nowe wizje. Napiszemy historie, które nawet nam się jeszcze nie śniły i opowiemy, jak do nich dojdzie. Futurologia? Nie pierwszy raz!

Prowadzący:

Xawery Stańczyk – socjolog i antropolog kultury, adiunkt w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, laureat nagrody Narodowego Centrum Kultury za najlepszą rozprawę doktorską z dziedziny nauk o kulturze. Interesuje się historią kultury popularnej, zwłaszcza w jej niszowych i marginalnych przejawach. Autor dwóch tomów poetyckich, nominowany do nagrody literackiej Nike. Działacz stowarzyszenia Miasto Moje A w Nim dążącego do ograniczenia reklamy zewnętrznej i wprowadzenia ładu krajobrazowego.

Agata Pyzik – dziennikarka, krytyczka, pisze o kulturze, sztuce, estetyce i polityce do publikacji książkowych oraz dla wielu czasopism w Wielkiej Brytanii i w Polsce, m.in „The Guardian”, „The Wire”, „Frieze”, „Calvert Journal” „Dwutygodnik”, „Polityka”, „Krytyka Polityczna”, „Szum”. Autorka książki Poor but Sexy. Culture Clashes in Europe East and West, wydanej przez angielskie wydawnictwo Zero Books (2014), ktorą po polsku wyda Wydawnictwo w Podwórku, a wkrótce także mnografii o brytyjskim zespole synthpopowym Japan (Bloomsbury, 2018). Jej zainteresowania obejmują kulturę krajów realnego socjalizmu i okresu zimnej wojny, transformację ustrojową w krajach postkomunistycznych i polityczne możliwości używania kultury popularnej.

  • Konserwacja: lastriko –  synonim czasów minionych czy technologia przyszłości?
    ____

Osiem Przez Dwa (8/2)
FORMULARZ ZAPISOWY
(liczba miejsc na warsztaty ograniczona)
____

Powtarzalne, znienawidzone wzornictwo szaro popielatych, lastrykowych parapetów, schodów czy nagrobków okresu PRL-u, dalece utrwaliło postrzeganie tej technologii w społeczeństwie, jako materiału tandetnego, nietrwałego i niechcianego. Obecnie, w dobie powszechnej wręcz nieograniczonej dostępności naturalnych materiałów skalnych, mało kto identyfikuje pojęcie lastriko z luksusem, bogactwem i nobilitacją, którą piastowało w okresie ekspansji budownictwa modernistycznego. Czy technologia lastriko jest więc bezpowrotnym symbolem czasów minionych? Wyrobem kamienno podobnym w najgorszym tego słowa znaczeniu, którego nie warto przywoływać? Czy wręcz przeciwnie? Staje się ponownie towarem poszukiwanym i deficytowym? Zapraszamy na warsztaty, gdzie na nowo będziemy starać się odkryć technologiczne zawiłości lastriko – jej piękno tkwiące w niedoskonałości i przypadku. Zobaczymy mistrzowskie przykłady historycznych realizacji oraz współczesne próby opieki konserwatorskiej nad nimi. Zastanowimy się wspólnie dlaczego technologia lastryko ma szansę ponownie stać się liderem wśród technologii wykorzystywanych w budownictwie oraz powszechnie określanym wzornictwie.

Prowadzący:

Mariusz Wrona – dyplomowany konserwator dzieł sztuki, artysta rzeźbiarz, pracownik naukowy i pedagog uczelni wyższej. AbsolwentWydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Pracownik naukowy i pedagog Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Autor kilkudziesięciu realizacji konserwatorskich i projektowych obiektów zabytkowych. Współuczestnik projektów badawczych m.in. badania stanu zachowania ołtarza mariackiego w Krakowie. Obecnie w ramach otwartego przewodu doktorskiego prowadzi badania na temat technik, technologii oraz metod ochrony wypraw szlachetnych i terrazzo stosowanych w okresie dwudziestolecia międzywojennego w Krakowie.

Kreatywność pożyczona. Ćwiczenia w nudzie

Warsztaty z oswajania nudy i tego jak radzić sobie z ciągłą potrzebą nowości, kreatywności i narastającym przymusem działania.

Warsztaty z oswajania nudy i tego jak radzić sobie z ciągłą potrzebą nowości, kreatywności i narastającym przymusem działania.

Nic się dzieje. Nuda. Od tygodnia to samo. Wszystko już było. Czy w czasach hiperaktywności nuda, tracenie czasu, bezczynność stają się przestępstwem? Jak radzić sobie z ciągłą potrzebą nowości, produktywności i narastającym przymusem działania? Czy tracimy umiejętność korzystania z kreatywnej pauzy? Czy, żeby być twórczym trzeba unikać powtarzalności, sztampy, banału i poszukiwać nowości? Zapraszamy do wspólnego przeżywania i oswajania nudy. Remiksowania doświadczeń, aktualizacji definicji nudy i kreatywności. Ćwiczeń z myślą abstrakcyjną w tle.

FORMULARZ ZAPISOWY
(liczba miejsc na warsztaty ograniczona)

____

19.10 (czwartek)
18:00-19:30
Osiedle Jazdów
Rotacyjny Dom Kultury (3/18)
____

Prowadzący:

Future Simple

Paulina Czapska – 0d ponad 10 lat wspiera osoby indywidualne i organizacje w poszerzaniu kompetencji zawodowych i osobistych. Projektuje programy edukacyjne i rozwojowe, prowadzi warsztaty i całe procesy wspierające zespoły różnych firm i instytucji kultury w lepszej komunikacji, generowaniu nowych rozwiązań i planowaniu strategicznym. Jest pomagaczką: edukatorką, trenerką i terapeutką w trakcie szkolenia. Ważna jest dla niej idea zrównoważonego aktywizmu. Jest autorką programów społeczno-kulturalnych i wieloletnią członkinią Zarządu Towarzystwa Inicjatyw Twórczych „ę”. Ukończyła Szkołę Coachów przy Erickson International i Wszechnicy UJ oraz Szkołę Trenerów Wszechnicy UJ, Roczny Kursu Terapii Gestalt dla Profesjonalistów oraz I i II stopień Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach (TSR). Założyła Future Simple, bo jeste zafascynowana ludzkim zachowaniem, ciągle bada i zastanawia się czemu ludzie robią, to co robią oraz dlaczego patrzą na życie w taki, a nie inny sposób.

Anna Szapert – pracuje jako terapeutka, coach i trenerka. Współtworzy Future Simple. Jej doświadczenie obejmuje zarówno pracę indywidualną, jak i grupową w różnorodnych organizacjach (m.in. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Ministerstwo Środowiska, Instytut Teatralny im. Z.Raszewskiego, Credit Agricole). Jest językoznawczynią i kulturoznawczynią po studiach na Uniwersytecie Warszawskim. Ukończyła szereg szkoleń coachingowych i psychoterapeutycznych (m.in. certyfikat coacha MLC, szkolenia w nurcie Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach, Psychologii Procesu, Gestalt). Wspiera ludzi doświadczających kryzysów życiowych, niskiego poczucia własnej wartości, depresji i lęku. Pomaga w pracy nad poprawą jakości relacji osobistych i zawodowych, odnalezieniu się w sytuacji straty, rozstania czy konfliktu. Towarzyszy organizacjom w poszukiwaniu nowych kierunków rozwoju, wzmacnianiu wewnętrznych zasobów i potencjału. Projektuje innowacyjne narzędzia rozwoju kompetencji pracowników. Uwielbia pracę z artystami i instytucjami kultury. Pasjonuje mnie obszar psychologii twórczości.