Ćwiczenia z relacji

  • Ćwiczenia z Wittgensteinem – “Gdyby lew umiał mówić, nie potrafilibyśmy go zrozumieć”? – dr Karolina Rychter
  • Ćwiczenia z land artu Oskara Hansena  – Agnieszka Szostkiewicz
  • Ćwiczenia z wielorakiego ja – duet Future Simple Paulina Czapska i Anna Szapert
  • Ćwiczenia z towarzystwem – duet Future Simple Paulina Czapska i Anna Szapert
  • Ćwiczenia z uważności sonicznej  – Antoni Michnik
  • Ćwiczenia z obcymi z kosmosu – dr Xawery Stańczyk i dr Anna Winkler

Muzyka

  • Misia Furtak, Miron Grzegorkiewicz, Robert Bęza – Muzyczno -Wizualne odczytanie listów Timothy Mortona i Bjork
  • Gosia Bańka i Mehdi Gholami 
  • Olgierd Dokalski 
  • Pani Jeziora i przyjaciele
  • DJ Soft Lips: sety Biwaki świata oraz Zielona Noc

Mapa pamięci: luki w danych

  • Mapa pamięci: luki w danych

7-8 listopada, godz. 18:00 – 21:00    

9 listopada, godz. 19:30 i 21:00

Ladomek (Domek 7/14)

Nasza zbiorowa tożsamość opiera się w dużej mierze na pamięci o przeszłości. Pamięci, pełnej luk i błędów. Chcemy dowiedzieć się, czego nie pamiętacie, czego nie chcecie wiedzieć, a także dla jakich wydarzeń zaproponowalibyście alternatywne rozwiązania. Nasz zespół Kartografów zainspirowany zarówno pamięcią zbiorową, jak i uczącymi się sieciami neuronowymi, na podstawie opowieści, które nam przekażecie, stworzy muzyczno-wizualną błędną historię człowieka.

7-8 listopada w godz. 18:00 – 20:00
Wystarczy przyjść do LaDomku (ul. Jazdów 7/14) i przekazać swoją historię. W domku będziecie mogli porozmawiać z naszym zespołem Kartografów, który będzie na żywo opracowywał dane, które nam przekażecie.

9 listopada godz. 19:30
Porozmawiamy o tym, czym jest pamięć zbiorowa wraz z dr hab. Zuzanną Grębecką oraz z Mariuszem Lewandowskim o tym w jaki sposób sieci neuronowe uczą się.


 9 listopada godz. 21:00                                                                                           Zbaczymy efekty pracy naszych Kartografów czyli zapraszamy na muzyczno-wizualny wykon Misi Furtak, Mirona Grzegorkiewicza i Roberta Bęzy.

Działanie ma na celu zwrócenie uwagi na to, jak wielu rzeczy, nie tylko nie chcemy wiedzieć, ale też nie możemy wiedzieć. Nikt nie wie jak będą rozwijały się sieci neuronowe, które sami stworzyliśmy. Najnowsze badania pokazują, że być może 4% genów homo sapiens pochodzi od Neandertalczyka. Istnieją legendy, o tym, że w beskidzkich wsiach płynie krew szwedów osiadłych po potopie, skutkiem czego niektórych Łemków nazywano Wikingami z Karpat. Naszą przeszłość od niedawna kształtują badania naukowe. Wcześniej opierała się w ogromnej mierze na naszej zdolności do opowiadania i tworzenia wspólnych abstrakcyjnych narracji.


*Zespół Kartografów to Misia Furtak, Miron Grzegorkiewicz i Robert Bęza.

 

Niezbędnik Dyletanta

Niezbędnik Dyletanta: ignorancja, głupota, tupet.
Spotkania i warsztaty podczas których, będziemy próbować uczyć się od kogoś kto nie umie, pewnie rozmawiać o nieprzeczytanych książkach, a także szukać sensu w głupocie.

  • Tupet czy niewiedza! Rozgrywki retoryczne.

SOBOTA, 10 listopada, godz. 17:00, Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)

ZAPISY, wypełnij formularz 

W średniowieczu rozstrzygano spory, powołując się w słynnej formule na autorytet Arystotelesa: „On to powiedział, zatem to prawda”. Czy jeszcze funkcjonuje argument z autorytetu? Z czym wiąże się autorytet? Czy na autorytet wpływ ma poziom wiedzy? Kto i w jaki sposób ją weryfikuje? Podczas warsztatu, w trakcie eksperymentów i gier interakcyjnych zastanowimy się, co rozumiemy pod pojęciem autorytetu, kto jest uznawany za autorytet, a kto kwestionowany jako autorytet – i co z tym wszystkim ma wspólnego retoryka. A może w dużej mierze wynika to z pewności siebie i naszych interpersonalnych zdolności. Czy w byciu autorytetem można się doskonalić? Czy można wreszcie z powodzeniem rozmawiać o książkach, których się nie przeczytało?

Warsztat ma poczuć się pewniej wszystkim, którzy chcą błyszczeć w towarzystwie i nabrać pewności tym, którzy już widzą i wiedzą, że król jest nagi.

Prowadząca: Dr hab. Maria Załęska (Katedra Italianistyki, Uniwersytet Warszawski) zajmuje się językoznawstwem, w szczególności językiem perswazji. Jej prace dotyczą zwłaszcza  komunikowania wiedzy przez naukowców, ekspertów, popularyzatorów, nauczycieli. Jest przewodniczącą Polskiego Towarzystwa Retorycznego (http://www.retoryka.edu.pl/) oraz członkiem zarządu Rhetoric Society of Europe (http://eusorhet.eu/about-rse/committee/).

  • Ćwiczenia z ignorancji

SOBOTA, 10 listopada, godz. 18:00, Osiem przez dwa (domek 8/2)

 ZAPISY, wypełnij formularz

Wszystkie instytucje edukacyjne, od przedszkoli po uniwersytety, od nauki liter alfabetu po lata pracy nad rozprawą doktorską, niezmiennie i niezależnie od ludzi, miejsca i czasu uczą nas jednego: władzy autorytetu. To autorytet objaśnia świat, przekazuje wiedzę, tłumaczy, szkoli, trenuje, wymaga, nagradza, gani i decyduje: o przejściu do następnej klasy, o przyjęciu na studia, o zdaniu egzaminu, o zdobyciu dyplomu. Tę wiedzę rzeczywiście posiedliśmy dzięki systemowi oświaty. Zawdzięczamy mu jednak coś jeszcze: zrozumienie, że aby się czegoś dowiedzieć, trzeba być sprowadzonym do poziomu ignoranta, dziecka, głupiej dzikuski, zaś nauczanie jest także upupianiem. Dystans między uczniem a nauczycielem, studentką a profesorą, czyni z wiedzy przedmiot zastrzeżony tylko dla tych, którzy prawidłowo odnajdują się w systemie i którzy mocą ustanowionego przez system autorytetu mogą nauczać innych, podporządkowujących się
wpisanej w wiedzę władzy. Nie interesuje nas analizowanie i dekonstrukcja tego systemu; nie chcemy go reformować ani rozmontowywać. Jesteśmy obok niego. Byliśmy tu od początku. Jesteśmy dyletantami, jesteśmy ignorantkami. Nie mamy ambicji łamania zasad; ambicje to zdecydowanie nie nasza specjalność. O zasadach nie wiemy za wiele. Zdarzają się, podobnie jak kwasy. Może jest to fragment czyjejś historii, ale nie naszej.

Zapraszamy na wspólne ćwiczenia z ignorancji. W ramach nich spróbujemy przekazać sobie nawzajem wiedzę i zdolności, których sami nie posiadamy. Rzeczy, o których nie mamy wielkiego pojęcia, ale z chęcią nauczymy się ich razem. A nawet jeśli się nie nauczymy, czy okaże się to dużą stratą?Ćwiczenia z ignorancji wykraczają poza praktyki edukacyjne mierzone swoją skutecznością. Choć naszym celem jest dzielenie się kompetencjami, ważniejsze od celu jest samo bycie razem w procesie twórczym, poznawanie świata poprzez opowiadanie sobie, czego i z jakiego powodu chcielibyśmy się od siebie nauczyć. Nie musimy być ekspertami i autorytetami, by wspólnie kształcić się i rozwijać. Jeśli chcecie podzielić się z nami wiedzą i ignorancją, umiejętnościami i indolencjami, napiszcie o nich w formularzu
zgłoszeniowym.

Prowadzący: 

dr Anna Winkler – doktor nauk społecznych, filozofka i politolożka, absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego. Interesuje się historią radykalizmu społecznego i rewolucji, historią kobiet i historią miast.

dr Xawery Stańczyk – socjolog i antropolog kultury, adiunkt w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, laureat nagrody Narodowego Centrum Kultury za najlepszą rozprawę doktorską z dziedziny nauk o kulturze. Interesuje się historią kultury popularnej, zwłaszcza w jej niszowych i marginalnych przejawach. Autor dwóch tomów poetyckich, nominowany do nagrody literackiej Nike. Działacz stowarzyszenia Miasto Moje A w Nim dążącego do ograniczenia reklamy zewnętrznej i wprowadzenia ładu krajobrazowego.

  • Filozofia głupoty: od populizmu do postprawdy

SOBOTA, 10 listopada, godz. 19:00, Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)

Choć głupota we wszelkich swych postaciach wydaje się czymś ogólnie niepożądanym i nieużytecznym, można zauważyć, że pleni się ona we wszystkich wymiarach ludzkiego życia i decyduje o nim nie mniej, jeśli nie bardziej, niż rozum. Istnieje wiele dobrze zbadanych cech umysłu ludzkiego, które stanowią skądinąd mechanizmy wyjaśniające rozmaitość irracjonalnych ludzkich postaw, tak poznawczych, jak i moralnych. Być może główną różnicą, generującą wszystkie specyficzne problemy głupoty ludzkiej, jest ta, jaka zachodzi pomiędzy złożonością/komplikacją świata a dążeniem umysłu człowieka do opisów możliwie prostych i schematycznych. Ta ogólna rozbieżność tłumaczy zarówno polityczne, jak i psychologiczne objawy irracjonalności, których rozmaitość, a zarazem podobieństwa „rodzinne” będziemy starać się uchwycić sięgając do różnych przykładów z życia współczesnego, od populizmu po ruchy antyszczepionkowe, od fake- newsów/postprawdy do kiczu i „świadomej ignorancji”.

Prowadzący: Jacek Dobrowolski  – współzałożyciel i współredaktor Nowej Orgii Myśli oraz starej Orgii Myśli. Filozof, pisarz, nauczyciel. Autor książek: „120 godzin, czyli upadek pewnego dżentelmena”, „Filozofia głupoty”, „Wzlot i upadek człowieka nowoczesnego”; laureat nagrody literackiej Fundacji Kultury, trzykrotny finalista konkursu na esej filozoficzny im. Barbary Skargi. Miłośnik powolności, a w tym podróżowania, czytania, jedzenia, spania i kochania – a także wolno-myślicielstwa i wolności. Nie lubi gołębi, gburów, cygar i motocykli. Jest adiunktem w Instytucie Filozofii UW. Mieszka w Warszawie, którą kocha nie bez domieszki nienawiści.

 

Wszystko czego nie chcesz wiedzieć

Wszystko czego nie chcesz wiedzieć: sztuka i ekologia.
Spotkania, które podpowiedzą jak odnaleźć się w sztuce współczesnej oraz czy piękno może uratować naszą przyrodę.

  • Ładni mają łatwiej – jak piękno może uratować naturę?

SOBOTA, 10 listopada, godz. 14:00, Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)

Nikt już nie wątpi, że po to, aby zaradzić pogłębiającemu się kryzysowi ekologicznemu, nie wystarczy wdrażać coraz to nowych rozwiązań technicznych, lecz należy zmienić ludzki sposób myślenia o środowisku naturalnym. Filozoficzny wkład w wypracowywaniu tej zmiany zwykle kojarzy się z etyką środowiskową. O wiele rzadziej – jeśli w ogóle – dostrzega się rolę, jaką może odegrać estetyka. To jednak właśnie doświadczenie estetyczne przyrody może się okazać skuteczniejsze niż doświadczenie etyczne w zmianie postaw względem niej. Kluczowe przy tym pytanie – stosunkowo niedawno zadane sobie przez samych estetyków – brzmi: co to znaczy estetycznie doświadczać przyrody? W trakcie spotkanie spróbujemy na nie odpowiedzieć.

Prowadzący: dr hab. Mateusz Salwa – adiunkt w Zakładzie Estetyki Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego; zawodowo interesuje się współczesną estetyką, zwłaszcza estetyką krajobrazu i środowiska naturalnego; hobby: spędzanie czasu w środowisku naturalnym, choć krajobrazem kulturowym też nie gardzi.

  • Sens nonsensu – jak rozumieć sztukę współczesną?

SOBOTA, 10 listopada, godz. 15:30,  Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)

Wiele współczesnych dzieł sztuki ostentacyjnie odmawia widzom zrozumiałości; nie dość, że zrywają z klasycznymi wzorcami przedstawienia to jeszcze nie są ani „piękne”, ani nawet „bogate w treści”. Tak się przynajmniej wielu ludziom wydaje. Czy jeśli założymy, że artyści (przynajmniej niektórzy) celowo komplikują przekaz tak, że zatrzymuje się on na granicy zrozumiałości, to uda się trafnie odpowiedzieć na okrzyk „nie rozumiem!”, jaki wydaje wielu widzów? Czym jest oczekiwanie sensu i czy „sens nonsensu” może mu sprostać? I przede wszystkim, jak o tym mówić i pisać: zrozumiale, by wyjaśniać, czy niezrozumiale, by oddać „oryginał”? Zwłaszcza, jeśli rozpatrujemy sprawę w kontekście namysłu filozoficznego wydaje się to ważne. Linie, kolory oddziałują nas jako kształty, ale nie muszą to być kształty czegoś konkretnego, nie muszą się one wcale kojarzyć z czymś rozpoznawalnym i znajomym. Mogą również wywoływać w nas wrażenia, emocje, skojarzenia które dopiero trzeba będzie zrozumieć. Obrazy do nas przemawiają, ale nie zawsze ich język jest nam znany, „słownika” też czasem brakuje. Wielu współczesnych filozofów, podobnie jak Roland Barthes, stanęło przed kwestią niezrozumiałości sztuki i potraktowało ją jako coś obiecującego.

Na spotkaniu porozmawiamy o splocie wiedzy i nie-wiedzy w doświadczeniu sztuki, zastanowimy się, czy „dobrą” niezrozumiałość można odróżnić od „złej” a także wspólnie przećwiczymy strategie radzenia sobie z nią.  

* „Sens czepia się człowieka: nawet wtedy, gdy stara się on stworzyć nonsens czy poza-sens ostatecznie tworzy sens nonsensu albo sens poza-sensu. Całkowicie uprawnione jest więc ciągłe ponawianie pytania o sens, ponieważ właśnie ta kwestia niweczy uniwersalność malarstwa. Jeśli tylu ludzi ma wrażenie (z powodu różnic kulturowych), że stając przed płótnem »nic nie rozumieją«, to pragną sensu, a płótno (jak sobie myślą) im go nie dostarcza.” (Roland Barthes, „Sagesse de l’art”)  

Prowdzący: dr Piotr Schollenberger  – Zajmuje się fenomenologią i tradycją estetyki fenomenologicznej, a także teorią sztuki,  adiunkt w Zakładzie Estetyki, Instytut Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, Jest autorem książki Granice poznania doświadczenia estetycznego. Posiada nadprzyrodzone umiejętności, potrafi znaleźć sens w każdej wypowiedzi studenta.

Mapy dla zagubionych

Mapy dla zagubionych w wiedzy, pomaganiu, wizualności, jelitach…
Warsztaty, które mają na celu stworzenie map ułatwiających poruszanie się w świecie przepełnionym obrazami, potrzebą odpowiedzialności i niesienia pomocy, powrót do nauki jako przyjemności, a także poznawania i słuchania naszego ciała.

Pracownie Map dla zagubionych odbędą się 9 listopada, od godz. 18:30

  • Mapa wiedzy: eksperymenty z bezczynnością.

godz. 18:30, Osiem przez dwa  (domek 8/2) / ZAPISY, wypełnij formularz

Ile wspólnego ma współczesna edukacja z greckim terminem słowa szkoła σχολή (skʰoˈlɛː), który oznacza spokój, wolny czas, który można przeznaczyć na naukę, czy z wyrazem ‘schola’ w języku łacińskim, który również oznaczał czas wolny, odpoczynek, ale także bezczynność. Czy da się powrócić do znaczeniu słowa szkoła w którym podkreślone jest, że ta bezczynność jest warunkiem koniecznym do rozwoju człowieka? Tę bezczynność, która jest warunkiem kreatywności niejednokrotnie podkreślali artyści. To właśnie na polu artystycznym powstawało wiele propozycji eksperymentalnej edukacji. Formułowanych przez bardzo   artystów, szczególnie takich, którzy tworzyli w latach 60., czyli czasu ogólnego myślenia o reformie edukacji. Artyści tacy, jak np. grupa Fluxus, sprzeciwili się próbie narzucania odbiorcom określonej prawdy. Dziś edukacja, a dokładnie model szkoły, uważany jest również za odnowienie sztuki. Jeden z twórców Manifesta 6 Adam Vidokle wskazywał na to, że to właśnie model szkoły pokazuje kierunek, w którym należałoby podążyć, jeśli chcemy przywrócić polityczne i społeczne funkcje sztuki. Według niego to właśnie szkoły artystyczne pozostały jeszcze nielicznymi miejscami, w których zachęca się jej uczestników, przynajmniej w jakimś stopniu, do eksperymentowanie, gdzie nacisk kładzie się na proces i na uczenie się, bardziej niż na gotowy efekt.  Podczas warsztatów będziemy śledzić proces edukacyjny poprzez rozproszone ćwiczenia indywidualne i grupowe, które oddziałaływać będą na różne zmysły. Na koniec zaś wykonamy wspólną pracę będącą konsekwencją wszystkiego, czego doświadczymy podczas warsztatu, zawłaszczającą również przestrzeń, w której będziemy się znajdować.
Prowadzący: Agnieszka Szostakiewicz i Antek Michnik – grupa ETC

  • Mapa pomagania: efektywny altruizm.

godz. 18:30, Domek Bullerbyn (domek 5a/1) / ZAPISY, wypełnij formularz 

Mamy problem z pomaganiem. Pomagać psom w schronisku, głodującym dzieciom, ofiarom wojny, nie używać słomek, nie jeść mięsa? Ciężko wybrać, gdy wołającej odpowiedzialności jest tak wiele. Z jakimi konsekwencjami wiążą się moje decyzje? Czasem wolelibyśmy nie wiedzieć. A może nie pomagać nikomu, skoro nie mogę pomóc wszystkim? Czy moja pomoc pomaga komukolwiek poza mną samym?

W zglobalizowanym świecie tysiące organizacji charytatywnych rywalizują ze sobą o uwagę, środki i czas ludzi dobrej woli. Jak w każdej branży, są wśród nich wspaniałe wzory do naśladowania i czarne owce, a większość sytuuje się pomiędzy tymi dwiema skrajnościami. Wbrew stereotypowi wydajemy całkiem sporo na pomoc naszym bliźnim (i nie tylko), ale czy inwestujemy je rozsądnie, czy też oddajemy nasz wkład na chybił trafił, jakbyśmy kupowali prezent dla nielubianego siostrzeńca? Komu, jak, gdzie i z kim możemy pomagać najlepiej? Jak wielką różnicę może zrobić kilka godzin opartego na faktach namysłu? Jak wybrać dobrą organizację i jak sprawdzić, co robi z okazywanym jej wsparciem? To postaramy się pokazać na warsztatach z efektywnego altruizmu.

Prowadzący: Maciek Zając – doktorant Zakładu Etyki IF UW, członek Polskiego Stowarzyszenia Transhumanistycznego, związany z ruchem Efektywnego Altruizmu, prywatnie usiłuje tłumaczyć musicale.

  • Mapa widzenia:  tego nie da się odpatrzeć.

godz. 18:30, PM na trawie (domek 3/12), ZAPISY, wypełnij formularz 

Czy widzieć oznacza wiedzieć? Napięcie pomiędzy tymi dwoma słowami oddaje angielskie “to see”. Tym razem będziemy zajmować się obrazami, a właściwie ich widzeniem i tym, co ta percepcja robi z naszą wiedzą i naszymi odczuciami. Jak w kontekście nadmiaru, wszędobylstwa obrazów, komunikatów wizualnych na nie reagujemy? Czy one w tym natłoku potrafią jeszcze wzbudzić nasze emocje, pobudzić naszą wrażliwość, świadomość? Będziemy zajmować się obrazami fotograficznymi, jako tymi, które oddają to co realne i przez to wchodzą w dialog ze spektaklem symboli związanym z tym co przedstawione. Towarzyszyć nam będzie Georges Didi-Huberman i jego “Obrazy mimo wszystko” oraz rozważania na temat czterech zdjęć wykonanych w Auschwitz. Postaramy się, idąc według metodologii tego francuskiego myśliciela, dotrzeć nie tylko do warstwy informacyjnej i symbolicznej obrazów, ale odszukać “źródła”. Zobaczyć  je “mimo wszystko”.
Podczas warsztatu zajmiemy się znanymi obrazami, fotografiami, które w różny sposób do nas docierały, czasem zupełnie pozostawiając w naszej nieświadomości pierwotny kontekst. To często obrazy nie-czyste, które uwierają, budzą emocje. Przeobrażone, przemielone przez różne dyskursy stygną i oddzielają nas od emocji. Prześledzimy ich drogę i opracujemy mapy kontekstów, w których funkcjonują. Nie tyle bowiem sam obraz, nie sama fotografia budzi naszą świadomość, nie gwarantuje uruchomienia naszej wrażliwości czy emocjonalności. Ta wrażliwość może leżeć po stronie patrzącego i tworzącego, jest w akcie widzenia, patrzenia, percepcji. Czy jednak w dzisiejszym świecie jesteśmy jeszcze w stanie się na nie nie otwierać i nieuodparniać?

Prowadząca: Marta Dymek — filozofka i filmoznawczyni, doktorantka w Instytucie Filozofii UW, zajmuje się estetyką codzienności oraz zjawiskiem spowolnienia obecnym w (pop)kulturze i sztuce

  • Mapa ciała: jelita jako drugi mózg.

godz. 18:30, Ambasada Muzyki Tradycyjnej (domek 3/20), ZAPISY, wypełnij formularz

Błędne myśli Pani kiszki – jelita jako drugi mózg. Można śmiało stwierdzić, że słabo siebie znamy, a ostatnie doniesienia dotyczące badań nad jelitami pokazują, że o swoim ciele nie wiemy praktycznie nic. Nasze ciało skrywa przed nami jeszcze wiele tajemnic, skoro w XXI wieku dowiadujemy się dość przewrotnie, że to nie światły mózg jest centrum zarządzania naszym organizmem a ciemna, mało elegancka… rura. O tym jak ta nauka jest młoda świadczy fakt, że dopiero w 2013 r. rozpoczynają się badania nad psychobiotykami – bakteriami jelitowymi wpływającymi na samopoczucie (od ich działania zależy w dużej mierze to czy czujemy się szczęśliwi czy nie, czy dopadają nas lęki czy smutki). A jest co badać, nasze trzewia może zasiedlać nawet 100 bilionów bakterii, a siatka połączeń nerwowych osiąga zawrotną liczbę 500 milionów – podobną liczbą może się pochwalić tylko rdzeń kręgowy. Niektórzy uczeni utrzymują, że bakterie jelitowe powinny być wręcz traktowane jak osobny narząd. Przez żołądek do serca? Nie! Przez żołądek do mózgu – czas nakreślić nową mapę.

Prowadząca: Małgorzata Wrzak – dietetyczką z wieloletnim doświadczeniem. Prowadzi gabinet dietetyczny pod nazwą Holistyczne Odżywiania, prowadzi autorskie wykłady.Od wielu lat zajmuję się również zagadnieniem postu leczniczego opracowanego przez dr Ewę Dąbrowską. Jestem certyfikowanym trenerem HeartMath. Uczyłam się u  światowej sławy trenerów rozwoju osobistego tj. T.Harve Eker, Blair Singer, Alex Mandossian, Joel Roberts.

 

Apteczka emocjonalna

Apteczka emocjonalna: wiedzieć tak, żeby nie bolało.
Spotkania i warsztaty pomagające w rozumieniu taki stanów jak zaplątanie w wątpieniu, wyparcie jednostkowe i zbiorowe, paranoja jako odruch społeczny. Będziemy również ćwiczyć jak chcieć “mniej”, żeby nie dopadło nas FOMO.

  • Terapia dla świata – to co wyparte.

PONIEDZIAŁEK, 5 LISTOPADA, godz. 18:00

Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)

Co we współczesnej kulturze jest „martwym punktem”? Czego nie widzimy, albo nie chcemy widzieć? Czego się boimy, przed czym uciekamy, czego za wszelką cenę chcemy uniknąć? Na te pytania postaramy się odpowiedzieć, choć oczywiście jeśli wyparcie jest skuteczne – odpowiedź jest tak naprawdę niemożliwa. Podczas spotkania uporządkujemy sobie wiedzę na temat tego co to jest wyparcie i nieświadomość. Porozmawiamy również o Jamesie Hillmanie, nazywany często enfant terrible współczesnej psychologii, jego negatywnego podejścia do psychoterapii, poszukiwania wypartego w tym co publiczne a nie prywatne.

Gość: Tomasz Stawiszyński – filozof, eseista, redaktor działu społeczeństwo w kwartalinku Przekrój. W radiu TOK FM prowadzi m.in. „Godzinę filozofów” i „Kwadrans filozofa”.Autor książki Potyczki z Freudem. Mity, pokusy i pułapki psychoterapii (2013 r.), a także dwóch zbiorów wierszy – Nie ma takiego imienia (1999 r.) i Rzecz ciemna (2002 r.). Eseje, wiersze i opowiadania publikował w wielu pismach. Wciąż ma nadzieję, że ukończy pracę doktorską poświęconą filozoficznym zagadnieniom w psychiatrii i psychoterapii. Jeśli chodzi o sprawy fundamentalne, preferuje szczep teroldego rotaliano, zwłaszcza Foradori Granato, rocznik – najchętniej – 2004.

Rozmowę poprowadzi Paulina Czapska – pracuje jako coach, trenerka i edukatorka. W pracy wykorzystuje m.in. teorię równoważenia perspektyw czasowych i wiedzę z obszaru neuropsychologii. Jest autorką programów społeczno-kulturalnych, redaktorką publikacji z tego zakresu. Przez 6 lat pełniła funkcję członka Zarządu Towarzystwa Inicjatyw Twórczych „ę”. Ukończyła Szkołę Coachów przy Erickson International i Wszechnicy UJ oraz Szkołę Trenerów Wszechnicy UJ. Kurs Dokumentalny w Wajda Studio, Laboratorium Reportażu UW. Z wykształcenia jest dziennikarką. Obecnie współtworzy kolektyw Future Simple

  • Ćwiczenia z wątpienia. Stanley Cavell i Szekspir

WTOREK, 6 listopada, godz. 19:30

Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)

W czasie spotkania przeczytamy fragmenty ,,Medytacji” Kartezjusza oraz fragmenty ,,Otella” i ,,Króla Leara” Szekspira oraz porozmawiamy o wiedzy, pewności, emocjach towarzyszących wątpieniu oraz o doświadczeniu utraty gruntu pod nogami oraz epszych i gorszych strategiach radzenia sobie z tym doświadczeniem. Punktem wyjścia będzie twórczość Stanleya Cavella zmarłego w tym roku, niezwykle ciekawego a prawie nieznanego w Polsce filozofa. Według niego sformułowany przez Kartezjusza w ,,Medytacjach” sceptycyzm został wyrażony kilkadziesiąt lat wcześniej w tragediach Szekspira i to wyrażony jeszcze ciekawiej: Szekspir pokazuje bowiem pozaintelektualne elementy napędzające sceptycyzm, ,,ludzkie” a nie tylko spekulatywne znaczenie wiedzy i pewności. Zamiast naiwnie sądzić, że sceptycyzm może zostać raz na zawsze filozoficznie obalony, lepiej czytać uważnie Szekspira i wyciągnąć ,,morał ze sceptycyzmu”, czy jak mówi Cavell, ,,przeżyć swój sceptycyzm” i zrewidować nasz stosunek do tak wywyższonego pojęcia wiedzy.
Prowadząca: dr Karolina Rychter – po studiach filozoficznych obroniła doktorat o znaczeniu literatury dla filozofii na Wydziale Filozofii i Socjologii UW. Jej obszar zainteresowań obejmuje współczesną filozofię anglosaską, nowe interpretację romantyzmu i prozę modernistyczną. Zajmuje się badaniem wzajemnych związków między filozofią a literaturą oraz szeroko pojętą filozofią kultury, również kulturowymi aspektami kulinariów.

  • Księżycowy cykl butoh #19

ŚRODA, 7 listopada, godz. 16:30

Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)

Butoh to kontrkulturowa forma tańca, która narodziła się w Japonii w latach 50tych XXw. Tatsumi Hijikata, jeden z głównych twórców butoh nazwał je „ankoku butoh”, czyli tańcem ciemności. Butoh było i jest narzędziem do kontaktu z mrocznymi, niechcianymi i często wypieranymi obszarami tożsamości i kultury. To w ciemnych zakamarkach podświadomości tancerze butoh poszukują źródła ruchu i klucza do choreografii. Artyści butoh poddają swoje ciała głębokiej transformacji, udostępniając je energiom i formom zakorzenionym w pamięci DNA; uniwersalnym dla każdego człowieka, a jednocześnie wykraczającym poza wszelkie konceptualne ramy ludzkiego gestu, poza to co wiadome.

Zatańczy: Wojtek Matejko – butoh uczyłem się od Atsushiego Takenouchiego, Kena Maia, Tetsuro Fukuhary i Sylwii Hanff. Występowałem wspólnie z Anną Juniewicz (instagram: @catstrophe), Anitą Zdrojewską (Butohsfera) i Sylwią Hanff (Teatr Limen Butoh). Współpracowałem z Joanną John przy teledyskach do utworów z jej debiutanckiej płyty „No End”. Nieustannie poszukuję nowych okazji do kooperacji i rozwoju więc piszcie do mnie śmiało jeśli macie jakiś ciekawy pomysł.

  • Ćwiczenia z mniej

CZWARTEK, 8 listopada, godz. 18:00

Domek Bullerbyn (domek 5a/1)

Towarzyszący kapitalistycznemu rozkwitowi konsumpcjonizmu nadmiar stał się częścią nowoczesnej rzeczywistości. Zatrzęsienie opcji i możliwości, przesyt, chaos, uczucie zagubienia, utrudniony dostęp do tego, co naprawdę istotne. Zmęczenie. Zniechęcenie. Ociężałość. Dezorientacja. Niesieni na fali „ciągle więcej” często zamiast przybliżać się do celu, doświadczamy rozproszenia. Zasypani mnóstwem wszystkiego zapominamy, o co nam tak naprawdę chodzi. Próbujemy nadążyć w wyścigu o bycie na bieżąco chociaż nie zawsze umiemy odpowiedzieć sobie po co. Codziennie wydatkujemy energię na wyplątywanie się z natłoku gadżetów, spotkań, planów. Tytuły i wątki filmów zlewają się w jeden potok, niesłabnące fale wyjątkowych wydarzeń zostawiają zamazaną smugę w pamięci, przedmioty nabywane w ilościach hurtowych zamiast cieszyć funkcjonalnością pożerają przestrzeń. Jednocześnie, jakoś trudno odpuścić, zaryzykować wypadnięcie z obiegu, zwolnienie, znaleźć swoje własne tempo i tryb działania. Może właśnie stracimy bezpowrotnie jakąś ważną szansę, a jakieś drzwi zamkną się bezpowrotnie? Podczas Ćwiczeń z mniej zastanowimy się nad tym chwilę dłużej oraz wspólnie poszukamy odpowiedzi na następujące pytania:

– Jak radzić sobie z FOMO (ang. Fear of missing out/  pol. Lęk przed tym, że coś nas ominie)?

–  Jakie są praktyczne strategie eliminowania możliwości i selekcji danych w codziennym życiu?

– Co wnosi minimalizm w wymiarze praktycznym, jak go wdrażać i praktykować?

Prowadzące: Future Simple: Paulina Czapska – 0d ponad 10 lat wspiera osoby indywidualne i organizacje w poszerzaniu kompetencji zawodowych i osobistych. Ważna jest dla niej idea zrównoważonego aktywizmu. Jest autorką programów społeczno-kulturalnych i wieloletnią członkinią Zarządu Towarzystwa Inicjatyw Twórczych „ę”. Ukończyła Szkołę Coachów przy Erickson International i Wszechnicy UJ oraz Szkołę Trenerów Wszechnicy UJ, Roczny Kursu Terapii Gestalt dla Profesjonalistów oraz I i II stopień Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach (TSR).

Anna Szapert – pracuje jako terapeutka, coach i trenerka. Współtworzy Future Simple. Jej doświadczenie obejmuje zarówno pracę indywidualną, jak i grupową w różnorodnych organizacjach. Jest językoznawczynią i kulturoznawczynią po studiach na Uniwersytecie Warszawskim. Ukończyła szereg szkoleń coachingowych i psychoterapeutycznych (m.in. certyfikat coacha MLC, szkolenia w nurcie Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach, Psychologii Procesu, Gestalt). Wspiera ludzi doświadczających kryzysów życiowych, niskiego poczucia własnej wartości, depresji i lęku. 

  • Co słyszy oliwka w twoim Martini? Spiskowe odczytania muzyki i  audiosfery                                             

CZWARTEK, 8 listopada, godz. 19:30

PM na trawie (domek 3/12)

W kulturowej refleksji nad powojenną historią zachodu coraz częściej zestawia się wzrost gospodarczy trzydziestolecia 1945-75 z zimnowojennymi lękami. Historycy kultury piszą o „zimnowojennej paranoi”, czy np. „paranoicznej kulturze wizualnej” lat 50. i 60., a także o „paranoicznym kinie” następnej dekady. W wykładzie performatywnym postaram się pokazać w jakie sposoby podobne napięcia, lęki oraz paranoje znalazły swe odzwierciedlenie w muzyce oraz audiosferze epoki a także w złotej erze (lata 70.) thrillerów politycznych, filmów giallo, kina okultystycznego i horroru.

Kiedy dzisiaj analizuje się historię epoki, trudno nie zastanowiać się nad tym, czy może wbrew dominującym narracjom, paranoiczne tendencje epoki nie były „zdrowymi” objawami społecznych emocji, które jedynie nie znalazły właściwego ukierunkowania i ujścia. Wszak zimna wojna faktycznie trwała, rządy i korporacje faktycznie szpiegowały obywateli, faktycznie działali szpiedzy, miały miejsce polityczne zabójstwa, tortury, polityczne przewroty, zamachy terrorystyczne. Wreszcie, przecież faktycznie nowe idee, sposoby i style życia, jakie rozwinęły się w latach 60. zmobilizowały potężną reakcję, zaś same nie były pozbawione ciemnych stron. W ostatnich latach popularna staje się fraza „paranoid with a good cause” – czy lekcja kultury lat 60. i 70. sugeruje, że zdrowy rozsądek nakazuje ostrożną paranoję?

Prowadzący: Antoni Michnik – Doktorant w IS PAN, historyk kultury, performer. Członek założyciel researchersko-performatywnej Grupy ETC oraz Zespołu Badań Praktyk Późnej Nowoczesności przy IKP UW. Współpracownik Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego. Od jesieni 2013 w redakcji magazynu „Glissando”.

 

 

 

 

Tłumaczyzm

Tłumaczym: wiedzieć jak ławo powiedzieć.

Spotkania, warsztaty, oglądanie seriali podczas, których będziemy drążyć tematy dotyczące tego: co to właściwie znaczy wiedzieć? Jaka wiedza pochodzi ze zmysłów, intuicji? Czym jest myślenie naukowe i duchowe? Gdzie znajdziemy współczesną wiedzę tajemną?

  • Jak smakuje człowiek? Wieczór win, filozofii i seriali.                

PONIEDZIAŁEK, 5 LISTOPADA, godz. 19:30

Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)

Smakować czy wiedzieć? Istnieją różne porządki poznania: rozum, wzrok ale też smak i zapach. Gra pomiędzy tymi różnymi sposobami postrzegania świata toczy się w świecie wysmakowanych zbrodni popełnianych przez słynnego doktora, miłośnika sztuki i kulinariów oraz kanibala jednocześnie. To co przykuwa szczególną uwagę jest, po pierwsze, osobliwy sposób panowania nad intrygą przez Hannibala Lectera (Mads Mikkelsen) oraz, po drugie, ilościowo i jakościowo natężone sceny poświęcone gotowaniu oraz jedzeniu. Aby zrozumieć poczynania Dr Lectera koniecznym jest przyjęcie innego modelu epistemologicznego, odejście od dominacji i nieomylności wzroku i rozumu, którymi posługuje się ścigający Lectera detektyw Will. Metoda Lectera pozwala na pozyskiwanie wartościowych informacji za pomocą zmysłów smaku i zapachu. Maestria w posługiwaniu się tymi zmysłami jest kultywowana przez tytułowego bohatera w jego kunszcie kulinarnym.

Wspólnie będziemy rozgryzać scena po scenie, intryga po intrydze, pilotowy odcinek serialu. Żeby nie być gołosłownym w lepszym zrozumieniu Dr Lectera pomogą nam wino oraz dżem z cebuli.

Prowadzący: dr Adam Andrzejewski – filozof i teoretyk sztuki, adiunkt w Instytucie Filozofii UW. Autor prac z zakresu estetyki filozoficznej, teorii kultury popularnej oraz ontologii sztuki, opublikowanych w polskich i zagranicznych czasopismach naukowych. Laureat Nagrody Naukowej POLITYKI (2016) oraz stypendium START Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (2018).

  • Czym jest myślenie naukowe?

WTOREK, 6 listopada, godz. 18:00

Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)

Współcześnie dominuje przekonanie, że myślenie naukowe odniosło bezprecedensowy sukces. Dzięki nauce świat staje się coraz bardziej zrozumiały, a życie człowieka jest dłuższe i łatwiejsze. Wielu sądzi, że wszelkie realne problemy dadzą się rozwiązać za pomocą metody naukowej. Czy ta optymistyczna wizja jest uzasadniona? Spotkanie ma dwa cele. Po pierwsze, scharakteryzujemy naturę myślenia naukowego. Po drugie, zastanowimy się, gdzie kończy się wydolność tego sposobu myślenia.

Prowadzący: dr Bogdan Dziobkowski – zajmuje się filozofią analityczną i filozofią języka, jest dziekanem ds. spraw studenckich w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. 

  • Wiem lepiej: intuicja, przekonanie, wiedza.

ŚRODA, 7 listopada, godz. 18:00

Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)

Nie bądźmy wcale tacy pewni, że wiemy czym jest wiedza. Warsztaty poświęcone będą wciąż aktualnym problemom poznania i wiedzy. Co to znaczy: coś wiedzieć? Kiedy coś wiemy, a kiedy nasze przekonanie nie jest jeszcze wiedzą? Jakie są źródła naszych przekonań i wiedzy? Czy dzięki np. intuicji możemy się czegoś dowiedzieć o rzeczywistości? Celem warsztatów nie będzie konkluzywne rozstrzygnięcie tych problemów, ale ich uporządkowanie i zbadanie uwarunkowań związanych z poszukiwaniem odpowiedzi na te pytania.

Prowadzący: dr hab Tomasz Puczyłowski  – zajmuje się logiką i filozofią języka. Autor książki o bardzo trudnym tytule Argument z implikatury konwersacyjnej w polemikach filozoficznych. Zatrudniony w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. 

  • Współczesna wiedza tajemna. Między czarną magią a darknetem

ŚRODA, 7 listopada, godz. 19:30

Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)


Czy w XXI wieku istnieją jeszcze obszary wiedzy tajemnej, tylko dla wybranych? Jakie są ograniczenia dostępu do wiedzy? Jak można je przekraczać? Czy demokratyzacja dostępu do informacji służy czy szkodzi wąskim, specjalistycznym dyscyplinom? Czy każdy z nas może nauczyć się swobodnie poruszać w obszarach, które wydają się całkowicie ezoteryczne?
W ramach panelu wraz z zaproszonymi gośćmi – praktykami i teoretykami różnych obszarów współczesnej wiedzy tajemnej – będziemy próbowali prześledzić alternatywne ścieżki przekazu wiedzy i nieoficjalne obiegi informacji: od ludowych mądrości po nowe technologie.

Goście:

Maciek Naskręt – maker, edukator, architekt, fotograf, pasjonat sztuk wizualnych i motoryzacji. Od wielu lat zajmuje się prowadzeniem warsztatów i zajęć z grafiki 2D i 3D dla dzieci i dorosłych oraz zajęć konstrukcyjnych w pracowniach typu Fablab oraz jest wykładowcą w Szkole Morskiej w Gdyni. Współprowadzi razem z Piotrem Pobłockim kanał na Youtube o modelowaniu i druku 3d – Zamodelowani. Od początku istnienia Robisz.to, pełni rolę maker’a, edukatora oraz organizatora.

Piotr Gnypbył dziennikarzem gamingowym, potem technologiczym, prowadził redakcje serwisów, był w startupach technologiczych, pracował w globalnym e-commerce gamingowym przy e-sporcie, był w Platige Image, chadza po TVN i Polskim Radiu.

Angelika Gumkowska – z zawodu technik analityk, absolwentka Wydziału Chemii Uniwersytetu Warszawskiego oraz podyplomowego studium chemii kosmetycznej Politechniki Warszawskiej i WSZKiPZ. Jako studentka zaraziła się pasją popularyzacji nauki w ramach uczestnictwa w wielu piknikach i festiwalach naukowych. Potem jako animatorka współpracowała z Centrum Nauki Kopernik w Warszawie, gdzie obecnie zarządza edukacyjnym laboratorium chemicznym.

Ewa Warchoł – z wykształcenia biotechnolog, przez ostatnie 7 lat mieszkała poza Polska, zdobywając wiedzę i doświadczenie zawodowe w USA, Niemczech i UK. Entuzjastka trendów i innowacji w dziedzinie life science. Pasjonatka dalekich podrozy i odległych kultur.

Prowadząca: Klaudia Rachubińska – absolwentka Wydziału Psychologii UW oraz Instytutu Kultury Polskiej, doktorantka w Zakładzie Filmu i Kultury Wizualnej, członkini Zespołu Badań Mody i Dizajnu oraz Zespołu Badań Praktyk Późnej Nowoczesności. Publikowała w „Kwartalniku Filmowym”, „Kulturze Popularnej”, „Dialogu”, „Małej Kulturze Współczesnej”.

 

  • Świat bez ducha – gdzie jest miejsce dla metafizyki?

10 LISTOPADA, sobota, godz. 16:00

Domek Bullerbyn (domek 5a/1)


Spotkanie to będzie z jednej strony spacerem po historii tego, co nazywamy wiedzą, z drugiej strony próbą przywrócenia do łask wiedzy innej niż naukowa.  Czy metafizyka, objawienie i poezja mogą dawać nam wgląd w rzeczywistość, czy też z racji swojej natury muszą pozostać jedynie prywatną ekspresją twórcy? Czy możemy mieć jeszcze dostęp do jakiegoś wspólnego świata poza światem stworzonym przez naukę?  Spróbujemy przenieść w XXI wiek wielką dyskusję toczącą się między bohaterami “Czarodziejskiej Góry” Thomasa Manna reprezentującymi dwa różne punkty widzenia –  racjonalistą i humanistą Settembrinim, a Naphtą – jezuitą zanurzonym w średniowieczne zainteresowanie złem, gnostycyzmem, mistyką.  A może to jednak siła wyrazu czasem jest większą wartością niż produktywność i skuteczność?

Prowadzący Łukasz Hrynkiewicz – absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, specjalizuje się w historii idei.

 

 

 

 

 

 

 

 

Abstrakcyjna Mała Gra o Nic

NIEDZIELA, 4 LISTOPADA rozgrzewka

  • Abstrakcyjna Mała Gra o Nic 

Festiwal Myśli Abstrakcyjnej gra z Resortem Komedii

godz. 18:00, Resort Komedii, ul. Bielańska 1

W grze wystąpią dwie drużyny: redaktorzy i redaktorki “Przekroju” vs. filozofowie i filozofki z Instytutu Filozofii UW

Na to wydarzenie nie warto przychodzić. Zero konkretów, same abstrakcje: ignorancja i intuicja, darknet i nieświadomość, zwątpienia i paranoje. Z nich składa się tegoroczny program Festiwalu Myśli Abstrakcyjnej, rozpisany pod hasłem: “nie chcę wiedzieć”. Z nich zbudowane będą pytania, które padną tego wieczoru. Mała gra o nic, czyli średnie emocje w bezsensownej rozgrywce o żadną stawkę. Pierwszy w historii teleturniej, którego nie ma w telewizji. Więc to w zasadzie nieteleturniej. Intrygujące pytania, często pozbawione odpowiedzi, karkołomne wyzwania oraz uczestnicy – ryzykanci, którzy za wszelką cenę próbują uniknąć kompromitacji. Lub wręcz przeciwnie, jeśli zależy im na zdobyciu 2 zł za najbardziej żenujący tekst wieczoru. Abstrakcyjna mała gra o nic to szczególna edycja małej gry, otwierająca Festiwal Myśli Abstrakcyjnej. To abstrakcyjne problemy, scholastyczne spekulacje, miejskie legendy, hity sezonu ogórkowego i królestwo wypartego w pigułce. To chemtrails pozostawione na niebie przez samolot z pytonem na pokładzie. Czy lecą z nami turbolecichi?

 

Badanie nad Pomysłowością Polaków (BPP)

Konkurs. Ogłaszamy Badanie nad Pomysłowością Polaków “Nowość! Wszystko już było”. Sprawdźmy, jak w rzeczywistości funkcjonuje jedna z naszych głównych, narodowych cech, czyli pomysłowość oraz pozytywna strona kombinatorstwa.

Badanie nad Pomysłowością Polaków – Nowość! Wszystko Już Było*.

Konkurs.

Idea

Pamiętacie jeszcze Adama Słodowego – polskiego McGayvera, który z niczego potrafił stworzyć strzelbę, łódkę z napędem lub lampę biurową. Macie takie doświadczenia? Lubicie przerabiać, majsterkować, konstruować, szukać sedna? Lubicie. Mamy to we krwi!

Ogłaszamy Badanie nad Pomysłowością Polaków “Nowość! Wszystko już było”. Sprawdźmy, jak w rzeczywistości funkcjonuje jedna z naszych głównych, narodowych cech, czyli pomysłowość oraz pozytywna strona kombinatorstwa. Chcemy dowiedzieć się, jakie są Wasze codzienne odkrycia, olśnienia, patenty i wynalazki. Interesują nas zarówno nowatorskie konstrukcje do podwieszania pomidorów w ogródkach działkowych czy patenty, których głównym budulcem jest silver tape, jak i nagłe olśnienia, skąd pochodzi nazwa wody oligoceńskiej. Jeśli uważasz, że Twoje odkrycie już było, nie szkodzi! Ameryka też jest już odkryta.

Chcesz zostać poszukiwaczem?

Poszukujemy chętnych osób, które razem z nami będą chciały zarówno poszukać obszarów codziennej kreatywności Polaków, jaki i filmowo udokumentować ich istnienie. Wystarczy, że prześlesz wypełniony formularz zgłoszeniowy na adres , w którym opiszesz zaobserwowane patenty i pomysły naszych rodaków. Czekamy na zgłoszenia do 20 listopada.

Formularz zgłoszeniowy

Plan Badań:

Z wybraną grupą osób wspólnie stworzymy film dokumentalny „Badanie nad Pomysłowością Polaków”. Planowane spotkania:

  • 23 listopada godz. 18.00 – 21.00 spotkanie: Uwolnij swój pomysł! prowadzone przez Maćka Naskręta (Stowarzyszenie Robisz to/FABLAB powered by Fundacja Orange), Dianę Gaik i Karolinę Śmigiel (Stowarzyszenie Dziki Bez) – w trakcie spotkania rozwiniemy Wasze pomysły i przełożymy je na język filmu – FABLAB ul. Twarda 14/16
  • 23 listopada – 8 grudnia – samodzielne przygotowanie dokumentacji filmowej
  • 10 grudnia godz.12.00 – 17.00 r spotkanie podczas, którego wspólnie stworzymy koncepcję filmowego Badania nad Pomysłowością Polaków – warsztat found footage poprowadzi Jarek Wszędybył – reżyser, scenarzysta, twórca filmów dokumentalnych (Osiedle Jazdów)
  • 13 grudnia 18.00-20:00 pokaz filmowego Badania nad Pomysłowością Polaków (Osiedle Jazdów)

____

*Badania są realne, stanowczo odcinamy się od koncepcji postprawdy.

BPP regulamin

Badanie jest prowadzone w ramach 2. Festiwal Myśli Abstrakcyjnej | Nowość! Wszystko już było. Projekt współfinansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Partner: Fundacja PZU.

Powrót do jaskini

Lascaux, Niaux, Altamira – te tajemnicze nazwy odsyłają do jaskiń w których rodziła się sztuka. To tam powstawały malowidła naskalne, sztuka abstrakcyjna i figuratywna, odbywały się pierwsze seanse „ruchomych” obrazów. Czy dziś sztuka paleolityczna wciąż inspiruje? Jakiej palety kolorów używał człowiek pierwotny? Jaki był ulubiony bohater jego jaskiniowych „projekcji”? Podczas zajęć przeniesiemy się do warsztatu plastycznego człowieka pierwotnego. Poznamy tajniki powstawania farb, przygotujemy je na bazie naturalnych pigmentów, na koniec namalujemy na kamieniach obrazy inspirowane malarstwem jaskiniowym. Przy okazji przekonamy się czy fizyka i chemia mają związek ze sztuką.

Warsztat dla dzieci w wieku 7-12 lat.

FORMULARZ ZAPISOWY
(liczba miejsc na warsztaty ograniczona)

____

22.10 (niedziela)
godz. 11.00-13.00
Osiedle Jazdów
Fundacja Pracownia Dóbr Wspólnych (3/9)
___

Prowadzący:

Katarzyna Waletko – kulturoznawczyni, edukatorka i popularyzatorka wiedzy o sztuce filmowej wśród dzieci i młodzieży, od kilku lat związana z Filmoteką Narodową (dziś Filmoteka Narodowa-Instytut Audiowizualny) i Festiwalem Filmów dla Dzieci i Młodzieży Kino w Trampkach.

Marcin Petrus – absolwent Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki ASP w Warszawie, uczestnik prac konserwatorskich obiektów na terenie całej Polski oraz praktyk z konserwacji obiektów archeologicznych przy malowidłach pompejańskich.

Bajki robotów

Młody Naukowcu – Wizjonerze – Odkrywco! Przyszłość jest w Twoich rękach! Masz niepowtarzalną okazję przenieść się z nami do fantastycznego świata, gdzie wszystko jest możliwe. Poznasz z nami bohaterów z Bajek Robotów, szalonych wynalazców i konstruktorów. Wspólnie z innymi stworzysz inną rzeczywistość, zawieszoną w przestrzeni międzyplanetarnej gdzieś pomiędzy „nie wiadomo kiedy” a „co by było gdyby”.

Zajęcia mają charakter warsztatowy, prowadzone metodami dramowo-teatralnymi stymulującymi kreatywność i współpracę w grupie.

I część – dla dzieci w wieku 12+ (piątek)
II część – dla dzieci w wieku 6+ (sobota)

FORMULARZ ZAPISOWY
(liczba miejsc na warsztaty ograniczona)

____

20.10 (piątek) | 21.10 (sobota)
11:00-13:00
Osiedle Jazdów
Państwomiasto na Trawie (3/12) | (piątek)
Rotacyjny Dom Kultury (3/18) | (sobota)
____

Prowadzący:

Maria Kwiatek – animatorka, trenerka dramy, liderka młodzieżowa. Realizuje projekty społeczno-kulturalne w Polsce i za granicą skierowane do dzieci, młodzieży i dorosłych, nastawione na wyrównywanie szans i wspieranie rozwoju człowieka. Od ponad 10 lat pracuje twórczo na pograniczu sztuki i edukacji korzystając z wykształcenia psychologicznego (Wydział Psychologii UW) i społeczno-kulturalnego (Media i Teatr dla Rozwoju, University of Winchester). Specjalizuje się w wykorzystaniu metod dramowo-teatralnych dla celów rozwojowych i profilaktycznych (m.in. teatr forum, teatr w edukacji, teatr ze społecznością). We współpracy ze środowiskiem filmowym rozwija nowatorską metodę kinodramy, jako angażujący widownię sposób analizy filmów lub/i tworzenia własnych scenariuszy i etiud filmowych, bazujących na potencjale grupy.

Co słychać? – inspirujące spotkania z naukowcami

Odkrycia naukowe, nowe koncepcje i podejścia, zmieniają się z zawrotną prędkością, nie wiemy co jest aktualne, a co już nie. Dlatego w dwóch domkach na Jazdowei będzie można odwiedzić naukowców, porozmawiać z nimi i posłuchać co słychać w ich dziedzinach. Będziemy rozmawiać o nowościach i ich korzeniach w przeszłości.

22.10 (niedziela)
14:00-18:00
Osiedle Jazdów

  • Czy sztuczna inteligencja potrzebuje filozofii?
    ____
    14:00-15:00
    Fundacja Pracownia Dóbr Wspólnych (3/9)
    ____

Sztuczna Inteligencja (ang. Artificial Intelligence, w skrócie: AI) jest jedną z najbardziej dynamicznie rozwijających się gałęzi informatyki. Jej dalekosiężny cel to stworzenie maszyn równie sprawnych intelektualnie jak ludzie – rozumiejących, rozumujących, posługujących się językiem naturalnym, uczących się… Czy dyscyplina tak współczesna ma cokolwiek wspólnego z filozofią? Czy filozofowie jakkolwiek przyczynili się do jej powstania? Czy informatycy aktywni na polu AI powinni współpracować z filozofami? Czy dalszy rozwój i upowszechnianie technik spod znaku AI wymaga refleksji filozoficznej? Oto niektóre z pytań, które podejmiemy i rozwiniemy w trakcie festiwalowego spotkania.

Prowadzący:

Dr inż. Paweł Stacewicz – filozof, informatyk, dydaktyk matematyki, popularyzator nauki. Pracuje jako adiunkt w Politechnice Warszawskiej, na Wydziale Administracji i Nauk Społecznych. Jest autorem dwóch monografii naukowych o tematyce z pogranicza informatyki i filozofii: Umysł a modele maszyn uczących się (2010) oraz Umysł – Komputer –Świat. O zagadce umysłu z informatycznego punktu widzenia (2011, wspólnie z Witoldem Marciszewskim), oraz redaktorem naukowym monografii Informatyka a filozofia (2015). Opublikował około 30 artykułów naukowych z dziedziny logiki, filozofii informatyki i filozofii umysłu. Redaguje dyskusyjny blog akademicki Cafe Aleph, w którym popularyzuje filozofię informatyki i sztucznej inteligencji (http://marciszewski.eu/).

  • Wszystko już było, czyli co po postmodernizmie?

____
15:00-16:00
Państwomiasto na Trawie (3/12)
____

Żyjemy w czasach „postu” – postmodernizmu, postnowoczesności, postpolityki. Hasłem przewodnim tej kultury jest „wszystko już było”. Ambicje awangardowe, aspiracje do oryginalności czy prekursorstwa należą do stałego repertuaru pretensjonalności, ale kto jest świadomy i dobrze zorientowany we współczesnym życiu, ten zostawia te roszczenia dyletantom, a sam z góry odmawia sobie wszelkich tytułów do bycia pierwszym – jest już na to zbyt późno; wszystko zostało odkryte, wszystko powiedziane. Niektórzy powiedzą, że nawet hasło „wszystko już było” jest anachronizmem, bo czy już nasi dziadkowie i babcie nie martwili się o to samo? Takie przekonanie może jednak być złudzeniem. Złudzeniem może być nawet to, że można zdefiniować charakter „naszego czasu” – teraźniejszość jest najtrudniejsza do uchwycenia i zwykle o tym, co nowe, dowiadujemy się nie od razu, ale dopiero retrospektywnie – po latach zdajemy sobie sprawę z tego, co się stało, i rozumiemy, że tego wcale wcześniej nie było. Z drugiej zaś strony sens teraźniejszości czy aktualności jest czymś względnym – różne perspektywy, doświadczenia i wizje przeszłości dają różne horyzonty oceny bieżących wydarzeń. Czas biegnie więc wieloma torami i w różnych tempach, w zależności od tego, jak i skąd nań patrzeć. A dzięki wspaniałemu zjawisku zapominania i niepamięci, w każdej chwili można się też poczuć tak, jakby wszystko było dopiero przed nami, jakbyśmy żyli na początku, a nie na końcu. Kto zatem ma rację – zblazowany obserwator, przeciążony swą wiedzą o długiej i bogatej przeszłości, któremu wszystko wydaje się spóźnione i powtarzalne, czy może ten, kto ignorując bagaż przeszłości wciąż spodziewa się niespodzianek, powołując na nieskończony potencjał ludzkiej kreatywności?

Prowadzący:

Jacek Dobrowolski – współzałożyciel i współredaktor Nowej Orgii Myśli oraz starej Orgii Myśli. Filozof, pisarz, nauczyciel. Autor książek: „120 godzin, czyli upadek pewnego dżentelmena”, „Filozofia głupoty”, „Wzlot i upadek człowieka nowoczesnego”; laureat nagrody literackiej Fundacji Kultury, trzykrotny finalista konkursu na esej filozoficzny im. Barbary Skargi. Miłośnik powolności, a w tym podróżowania, czytania, jedzenia, spania i kochania – a także wolno-myślicielstwa i wolności. Nie lubi gołębi, gburów, cygar i motocykli. Jest adiunktem w Instytucie Filozofii UW. Publikował w „Twórczości”, „Polityce”, „Przeglądzie literacko-filozoficznym”, „Ricie Baum”, „Lampie”, Dzienniku opinii”, „Kulturze liberalnej”, „dwutygodniku” i gdzie indziej. Stały gość w programie „Godzina filozofów” w radio tok.fm. W 2016 roku ukazała się jego książka „Sztuka człowieka nowoczesnego”. W roku 2017 ukaże się książka „Niewolnicy i panowie”. Mieszka w Warszawie, którą kocha nie bez domieszki nienawiści.

Marcin Polak – filozof, badacz kultury, eseista, redaktor naczelny magazynu „Nowa Orgia Myśli”, stypendysta Narodowego Centrum Nauki. Autor monografii „Urojone-nic”. Postmodernistyczna metafizyka Stanislasa Bretona, Wydawnictwo A, Kraków 2014. W tym roku nakładem wydawnictwa Universitas ukazała się jego najnowsza książka pt. Trauma bezkresu | Nietzsche, Lacan, Bernhard i inni. Publikował teksty filozoficzne i krytyczne o sztuce między innymi w „Miesięczniku Znak”, „Kwartalniku Filozoficznym”, „Obiegu”, „Magazynie Szum” i „Fragile”. Mieszka w Krakowie.

  • Jak tworzą się innowacje?

____
16:00-17:00
Fundacja Pracownia Dóbr Wspólnych (3/9)
____

Czy możemy przewidywać innowacje? Czy sztuczna inteligencja może być kreatywna? Podczas spotkania przyjrzymy się temu, jak algorytmy ewolucyjne i sieci neuronowa są używane w modelowaniu innowacji w naukach społecznych. Według tych teorii, innowacje powstają w wyniku akumulacji małych zmian w czasie, pomyłek lub łączenia istniejących technologii w zaskakujące kombinacje. Czy używając takich algorytmów, możemy stworzyć prawdziwie inteligentną sztuczną inteligencję?

Prowadzący:
dr hab. Karolina Safarzyńska – pracownik Wydziału Nauk Ekonomii UW, stosuje algorytmy ewolucyjne w ekonomii.

dr hab. Paweł Góra – doktorant wydziału Matematyki, Informatyki i Mechaniki UW, zajmujący się modelowaniem ruchu drogowego w mieście.

  • Co nowego w kosmosie?

____
17:00-18:00
Państwomiasto na Trawie (3/12)
____

Wszechświat jest bardzo stary, ale nic nie wskazuje by choć trochę zbliżał się do swojego kresu. Współczesna astronomia, mimo niemożliwości cofnięcia sie w czasie, czy przewidzenia przyszłości, potrafi nam bardzo dużo powiedzieć o tym, co było lub będzie, dotykając takich zagadnień jak początek upływu czasu czy granice samej przestrzeni. O tym wszystkim będziemy mogli usłyszeć i podyskutować w czasie wykładu.

Prowadzący:

dr Grzegorz Wiktorowicz – doktor nauk fizycznych w zakresie astronomii. Studiował i obecnie pracuje na Uniwersytecie Warszawskim. Zawodowo zajmuje się ewolucją gwiazd podwójnych, a szczególnie interesują go przypadki w których jedna z gwiazd jest czarną dziurą lub gwiazdą neutronową. Autor kilku prac naukowych i artykułów popularno-naukowych.

Lechici: Skąd pochodzimy?

Skąd wzięli się Polacy? Powstali ot tak, ex nihilo, jak za dotknięciem magicznej różdżki, w momencie chrztu Mieszka I? Gdzie byli – i kim byli – wcześniej, skoro nie byli Polakami? Czy istnieli przedchrześcijańscy władcy Polski? Czy słowianie stoczyli zwycięskie boje z legionami Cezara i armią Aleksandra Wielkiego? Dlaczego nauczana w szkołach oficjalna wersja historii milczy na ten temat? Co znajduje się w archiwach Watykanu? Pytań jest dużo, odpowiedzi – niewiele. Od kilku lat próbują je formułować historycy z poza głównego nurtu, krytykowani za nieprzestrzeganie akademickich metodologii i niedostatki warsztatowe. Jednak czy brak fachowego przygotowania to wystarczający powód do przekreślenia historii i prehistorii Wielkiej Lechii? A może to nadmierne przywiązanie do naukowego rygoryzmu nie pozwala dostrzec długo skrywanych faktów, które wreszcie wychodzą na światło dzienne? O czym świadczy rosnąca popularność badaczy nieakceptowanych w kręgach uniwersyteckich? Jakiej historii chcą i potrzebują Polacy? Miejscem dyskusji, w której podejmiemy te kwestie, nieprzypadkowo będzie Jazdów. Historycznie to właśnie Jazdów jest jednym z najstarszych grodów Warszawy i regionu. To tu w średniowieczu swój dwór mieli książęta mazowieccy. To tu nie raz ważyły się losy Polski i Polaków. Dlaczego w tak ważnym dla narodowej tradycji miejscu stoją dziś zbudowane w 1945, na żądanie ZSRR (!) domki fińskie (sic!)? Dlaczego skraj tego terenu obudowany został ambasadami obcych państw? Dlaczego Zamek Ujazdowski od lat służy jako przestrzeń prezentacji sztuki podważającej najwyższe polskie cnoty i wartości? Czy komuś zależy na zatarciu prawdziwej historii Jazdowa? Co Jazdów ma wspólnego z Jazydami? Zapraszamy na dyskusję w wyjątkowym miejscu na wyjątkowy temat.

____
22.10 (niedziela)
13:00-14:00
Osiedle Jazdów
Państwomiasto na Trawie (3/12)
____

Debata z udziałem specjalistów

 

Koncert. Przełamując fale mózgowe

Musica humana i fale mózgowe  – filozofowie ze szkoły Pitagorejskiej wierzyli, że istnieje niesłyszalna musica humana, będąca harmonią duszy, którą „zrozumie każdy, kto zejdzie w głąb samego siebie”. W latach dwudziestych XX wieku niemiecki psychiatra Hans Berger odkrył, że ludzki mózg generuje rytmiczną aktywność elektryczną, tzw. fale mózgowe. Taką aktywność mierzy się się za pomocą elektroencefalografu (EEG), a w różnych stanach świadomości dominują różne fale, np. w czasie głębokiego snu fale wolne, a podczas intensywnej koncentracji fale szybkie. W latach sześćdziesiątych XX wieku technika EEG zaczęła być wykorzystywana w kompozycji muzycznej (m.in. Krzysztof Penderecki, Alvin Lucier).

Neuromuzyka – muzyczne wykorzystanie technik monitorowania pracy mózgu stwarza zupełnie nowe możliwości na poziomie percepcyjnym, jeśli osoba percypująca będzie doświadczać poprzez dźwięk działania własnego mózgu. Wtedy traci znaczenie podział na tradycyjne role kompozytora, wykonawcy i odbiorcy, ponieważ osoba podłączona do aparatury EEG pełni w pewnym sensie te trzy funkcje jednocześnie. Dlatego w pewnym sensie, gdyż trudno tu mówić o tradycyjnie pojmowanej kompozycji opierającej się o świadome i intencjonalne manipulowanie strukturami dźwiękowymi. W neuromuzyce struktury te mogą wynikać zarówno z uświadomionych procesów mózgowych, jak i tych odbywających się w sferze podświadomości i niezwiązanych z intencjami i wolną wolą.

Instalacja – mózg ludzki składa się z około biliona neuronów, z których każdy może łączyć się z dziesięcioma tysiącami innych. Jedna elektroda EEG rejestruje uśrednioną aktywność wielu milionów komórek nerwowych, więc „podsłuchiwanie” mózgu techniką EEG jest bardzo dalekie od realistycznego oddania całej tej złożoności. Sama jednak możliwość usłyszenia rytmów i harmonii, jakie zachodzą między poszczególnymi falami mózgowymi w danej chwili może być dla uczestników okazją do choćby częściowego „wsłuchania się w siebie”.

____

21.10 (sobota)
20:00-22:00
Osiedle Jazdów
Rotacyjny Dom Kultury (3/18)
____

Prowadzący:

Beniamin Głuszek – autor interaktywnych instalacji dźwiękowych bazujących na pomiarach EEG „Neuromuzyka”, współtwórca instalacji artystycznych wystawianych m.in. w przestrzeni miejskiej Wrocławia. Z wykształcenia teoretyk muzyki (dyplom Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu). Prezentował swoje prace w Polsce (m.in. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”, Przegląd Sztuki SURVIVAL) i zagranicą (Czechy, Holandia, Szkocja).

Wystawa Instant

Wystawa natychmiastowa, nie wymagającą gotowania, zalana wrzątkiem.

Bierzemy na warsztat myśl humanistyczną, nauki ścisłe i moc twórczą. Rozważamy dylematy współczesności, ścieramy ze sobą wizje świata i stawiamy pytania o przyszłość. Następnie miksujemy: naukę, sztukę, muzykę, fizykę, literaturę, architekturę. Dodajemy konserwacje. Nie czekamy. Jest już gotowa.

WYSTAWA INSTANT. Do dłuższego namysłu.

Wystawa podsumuje i zaprezentuje efekty warsztatów przeprowadzonych w pracowniach artystycznych Nówka Sztuka realizowanych w ramach 2. Festiwalu Myśli Abstrakcyjnej.

____

21.10 (sobota)
19:00 – Wernisaż
Osiedle Jazdów
Domek 10/6
____

Wystawę będzie czynna również: 22.10 (niedziela) 12:00-18:00 oraz 27.10 (piątek) 17:00-20:00

Kuratorka:

Dorota Pabel  – projektantka, producentka wydarzeń artystycznych i koordynatorka działań społeczno-kulturalnych. Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz Weissensee Kunsthochschule w Berlinie. Współpracuje z instytucjami kultury, festiwalami oraz organizacjami pozarządowymi. Zajmuje się eksperymentalnym działaniem w przestrzeni, projektuje plastyczne oprawy wydarzeń, scenografie i wystawy.

Producentka i scenografka:

Kasia Sikora – scenografka, freelancerka włączająca się w różne artystyczne projekty i wydarzenia. Studiowała scenografię na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Zawodowo przede wszystkim zajmuje się scenografia filmową i reklamową. Prywatnie zaangażowana feministycznie, co znajduje odbicie w jej samodzielnych działaniach twórczych.

Melancholia na czasie

O Melancholii ludzie opowiadali zawsze i zawsze ją odczuwali. Inaczej tylko, w zależności od czasów, na nią mówiono. Pascala przeraziła wiekuista cisza nieskończonych przestrzeni a było to bezpośrednie odniesienie do przestrzeni Kartezjańskiej. Takie samo odczucie, gdy spojrzymy głębiej wstecz, możemy znaleźć i u Augustyna, i u Seneki. Współczesność wrzuciła je do jednego worka i nazwała obraźliwie filozofią. Ale przecież przez wieki wszystko co istotne tak było nazywane. Od niedawna (bo czym jest 200 lat na przestrzeni dziejów?) znajdujemy te same odczucia u Słowackiego, Malczewskiego, Borgesa, Kierkegaarda czy Sartre’a. Tu mówimy z kolei o literaturze. Ale przecież jest to taka sama próba opisu niedającego się do końca uchwycić braku, która towarzyszyła filozofom, tylko w innym języku odmalowana. W bliższej nam metaforyce życia, trwania, pustki, labiryntu, powrotów i marzeń. Bez całego, rzadko już rozumianego arsenału mitów chrześcijańskich i klasycznych. Kropkę nad i w najnowszym z języków, języku współczesnego materializmu okraszonego konsumpcjonizmem stawia antropologia, głównie antropologia codzienności, bo co innego jak autentyczność i chwilowość jest dla nas dzisiaj równie cenne?

Teza przyświecająca spotkaniu nie wydaje się więc kontrowersyjna, choć nie wszyscy z pewnością zgodzą się z niektórymi przykładami. A będzie ich wiele. Za pomocą słów i przykładów będziemy się starali zobrazować coś co nie jest wysławialne. Bo język, jako narzędzie komunikacji jest z założenia instrumentem technicznym, przeznaczonym do ścisłego zamykania rzeczywistości w jednoznaczne ramy (tak twierdził m.in. Kołakowski). Język poezji, literatury, czy sztuki, o! to już jednak zupełnie inna rzecz! O tym języku (i w miarę możliwości w nim także) będzie spotkanie. I o tym, co ten język tak naprawdę wyraża, co opowiada.

____

21.10 (sobota)
godz. 17:30-18:30
Osiedle Jazdów
Rotacyjny Dom Kultury (3/18)
___

Prowadzący:

Łukasz Hrynkiewicz